Theater STAM

Oh ja, er is iets met dit Schots stuk. Is het een vloek? Is het een bezwering? Of hoort dit bij theater maken? Sommige zaken kan je verklaren, andere gebeurtenissen blijven een raadsel. Maar wie druft te beweren dat er niets was, heeft het bij het verkeerde eind.

Hoe verklaar je een pistool dat niet afgaat. Een onhandigheidje van de acteur?
Hoe verklaar je een medewerker die over scène loopt? Hij weet het niet, hij merkt alleen dat hij aan de ander kant staat. De acteurs zien het niet, maar iedereen achter de schermen besterft het. Een verstrooidheid?
Hoe verklaar je een zichtbaar witte radiator. Een vergetelheid van een decormedewerker?
Hoe verklaar je tv-monitoren die niet op willen starten? Is dit de vloek?

Detjuu! Eigenlijk feitenlijk. Doet het niet meer toe, die vloek. ‘t Waren kleine dingen, onschuldige dingen. Ze maakten het spelen spannend. Het zorgt voor concentratie. De vloek maakte van MacBeth gewoonweg een ongelooflijke ervaring. En ik wil tekenen voor dergelijke vloek voor elke voorstelling.

Aaike, zakke, zaaie. Bedankt publiek voor jullie komst, jullie aanwezigheid.
Sjieke boe, sjieke boe. Merci de rest van stam.

MacGeorge

ik schrijf dit berichtje om met jullie mijn goed gevoel te delen. Ik had al het een en ander gezien gedurende de repetities en de doorloop en jullie hierin altijd maar beter en beter zien worden, maar gisteren kwamen we “voor echt” kijken. Zoals altijd weten we dat we ons aan het een en ander mogen verwachten, en dat jullie al altijd serieuse prestaties neerzetten.  Ik wil jullie laten weten dat ik mij gisteren ”zo fier als een gieter” voelde dat ik mocht meewerken in dit gezelschap. Wat jullie daar hebben gerealiseerd en neergezet is ongelooflijk!! Alles, maar dan ook alles, is af! Iedereen schittert in zijn rol. (daarmee bedoel ik eveneens de mensen achter de schermen) Proficiat en nog eens proficiat aan iedereen die dit mogelijk maakte, het is gewoon prachtig! Ik heb genoten tot in mijnen kleine teen.

welgemeende kussen en tot in het foyer,

Karine Ponnet

ah die premières…. Het blijven speciale momenten. Bij de hele cast en omkadering verkrampte darmen… Iedereen knuffelt en omhelst mekaar, alsof morgen de wereld gaat instorten. Geen enkele acteur durft het ook maar aan om iemand succes te wensen: ‘de merde’, ‘break a leg’…

Maar ‘t is als een bevalling (alsof ik daar kan over meeklappen, ik weet het dames). Nadien is het vlug vergeten. Zeker als het publiek zichtbare tekenen van enthousiasme geeft! ‘t kind ‘Macbeth’ is geboren. Fiere vader Marnic en al even fiere mama Marie-Jeanne stonden terecht te blinken. En wij kregen geen tomaten, maar een warm applaus…

Toch zouden we o zo graag jullie mening kennen, dear audience… Ik weet dat vlak na de voorstelling euforie heerst… maar jullie ware gedachtenstromen zouden we ook graag kennen. Die kan je hierop kwijt. Gewoon reageren op den blog, gelijk da we zeggen…

En jullie allerliefste medespelers: laten we er nog een flinke lap op geven. We spelen nog 7 uitverkochte voorstellingen. Het hadden er zelfs meer kunnen zijn (zalig zij die reserveerden, toch maar). We moeten er donderdag opnieuw klaar voor zijn! Het wordt het échte Rock’nroll-leven: teksten ingestudeerd – boterhammeke eten – voorstelling spelen op ‘t scherp van de snee – mekaar ophitsen – en nadien nog even uitblazen aan den toog – niet té lang, want ’s anderendaags is ‘t weer van dattum…

Tot donderdag! Ik kijk er al stevig naar uit…

MacCooney

Het zal misschien nog niet opgevallen zijn, maar vanaf morgen spelen we voor écht! Als je de besloten try-out van vanavond voor jongeren er nog bij rekent zullen we voor 9 uitverkochte zalen de bloederige geschiedenis van de fameuze familie Macbeth tot leven brengen! Al dat volk dat komt kijken en luisteren naar een tekst die zowat 400 jaar oud is…

Onze regisseur MacMarnic durft nu al voorzichtig te beweren dat we een gezelschap zijn geworden dat zich gespecialiseerd heeft in het werk van de Engels bard uit Stratford upon Avon. hmmm… Maar eigenlijk is dat vooral een compliment voor de genialiteit van William Shakespeare. Zijn teksten laten zich 4 eeuwen na datum `gewoon nog altijd spelen. Toegegeven: de wind in de rug die de vertaling van Hugo Claus geeft is ook mooi meegenomen, maar toch…

We hebben het noodlot uitgedaagd door deze klassieker met 30 mensen te willen aanpakken. We zijn daarbij in de juiste richting gestuwd door onze regisseur en geweldig ondersteund door onze kapitein Marie-Jeanne. De mensen van techniek en omkadering hebben ervoor gezorgd dat onze speeltuin grandioos is ingevuld!

Ons rest nu de loodzware opdracht om deze voorstellingen tot een goed einde te brengen. We krijgen ongetwijfeld de steun van de geest van goeie ouwe William; maar wij moeten ons vooral laten drijven op onze ‘goesting’. Ik voel ze in ieder geval-die goesting – al wordt ze soms wel een beetje overstemd door wat vage buikpijn…

Laten we het stukje infame Schotse geschiedenis met geile goesting tot leven wekken. En af en toe aantonen dat onze wereld er intussen niet zoveel beter op geworden is. Laat alle politieke en andere machtshebbers maar wat leren uit de misstappen die Shakespeare zo poëtisch heeft beschreven. Misschien vinden ze hier wel een oplossing in om die Brussel-Halle-Vilvoorde-knoop door te hakken.

Al moeten ze het voorbeeld van Mister en Misses Macbeth vooral niet volgen!

Macstamgasten en -meiden, vanavond en vooral morgen is het menens! Ik wens jullie een dikke merde en veel gebroken benen toe…

MacCooney

“ik ben nu zo diep in het bloed gestapt, dat als ik niet verder waad, mij de terugkeer veel zwaarder zal wegen dan wanneer ik doorga…” Eén van die vele zinnen die Shakespeare 400 jaar geleden brouwde en Hugo Claus nu met veel ijver heeft omgewrikt in zijn eigen Clausiaans taaltje. Dat zinnetje uit de mond van Macbeth zelf is trouwens ook wel iets waar heel wat acteurs en actrices mee worstelen… Niet écht van dat bloed natuurlijk (gelukkig maar), maar wel het gevoel van ‘waar zijn we nu toch in godsnaam mee bezig?’ of ‘zou het nu niet gezelliger zijn, mochten we vanavond in onze zetel kunnen supporteren voor Annelies Rutten in de slimste mens ter wereld…?” Maar ja: we zijn nu al zo ver op weg naar de voorstelling, dat het wél heel erg vervelend zou zijn, mochten we er nu willen mee ophouden!

Maakt u zich maar geen zorgen, lieve dames en heren. Deze jongen is het bijlange nog niet beu. Méér nog: de goesting is groter dan ooit om in het verdorven brein van Macbeth te wroeten… Maar eergisteren betrapte ik mij toch op het feit dat rustig verder doen nog niet aan de orde is. Een lastige repetitie, met heel wat fouten van mezelf… op zo’n moment durf je wel eens te twijfelen aan je eigen kunnen. Het idee dat het fout kan lopen is ondraaglijk, maar tegelijk ook interessant… het zorgt ervoor dat je jezelf niet overschat en er alles op alles gaat aan doen om de volgende dag ‘op scherp’ te staan!

Koen (en ook Dora Lou) die er helemaal kon inkomen!

Een leuke ervaring, zo voor de allereerste keer meespelen met een hele groep stamgasten en -meiden. Dat kan ik nu al zeggen…

het zou zelfs kunnen dat ik de eerste ‘vreemde’ ben die meespeelt in Stam. Da’s dus wel een uitdaging voor mezelf, maar zeker ook voor de regisseur! haha…

Geef dus maar tips hé meiden en gasten! Sommige dingen komen wel vanzelf hoor, daar niet van; maar toch…

En hier nog een boodschap voor my fellow bitches (euh) witches: ‘zusjes, we hebben hem bijna in onze macht (én ik kan het weten, hé)

Weeral een weekend voorbij…en wat voor een…

Weekend of niet, aan het Macbethfront wordt daar geen rekening mee gehouden.

Stel je voor, op één weekend hangen overal waar je kijken kan, affiches, liggen hier en daar in winkelzaken e.a., flyers, kom je langs de weg grote borden tegen,… je kan er niet naast kijken…Macbeth is aanwezig!!!

En wat betreft de mannen van het decor…awel prioficiat.

Zaterdagavond kwam ik samen met mijnen Luc het lokaal klaarzetten voor het ontbijt op de grote repetitiedag van zondag en wat blijkt???…we lopen even de zaal binnen en daar staat ie dan…de muur…op één dag!!!

Das toch nen krak hé, dienen Johan met zijn gevolg. En bovendien, was de zaal mooi opgekuist zodat de acteurs op zondag direct na het ontbijt in een “propere” zaal konden repeteren.

Dus, nen dikke proficiat aan al de mensen die dit weekend van alles hebben gedaan aan het Macbethfront.

Maar vergeet niet…TIS NOG NIE GEDAAN ZULLE…

Brigitte.

Gisteren repetitie gehad. Heb mij kostelijk geamuseerd bij het kijken naar de scène met de heksen…heb ook de indruk dat Gietje die scène wel ziet zitten…zelfs Marnik kon zich niet inhouden en vloog ook efkes de scène op…gelach…getier…

Nog 3 weken te gaan en tis zover. Maar het gaat goed. Ben content naar huis gereden gisteren en ook onze regisseur heeft minder en minder slapeloze nachten…goed teken dus zeker??

En laat ons nu maar stoppen met zeuren over die vloek. Op den duur zou ne mens het nog gaan geloven ook…heb al een gescheurde spier gehad…nu wat grieperig (en ik niet alleen) en op de koop toe nog een aanrijding gehad met de wagen gisteren…dus toch??????

Zondag volgt onze volledige repetitiedag. Met alles er op en er aan. Ik kijk er naar uit. Jullie ook?

Wanneer ik de fotos terugzie van de opnames in het bos, denk ik, aah, wat mis ik de kameraadschap van mijn diensttijd, hoewel ik nooit in het leger gediend heb. Andere mensen gaan op zulke prachtige zondagnamiddagen grote wandelingen maken in het bos, kroketten gaan zwelgen bij familie, of in gezinsverband enige activiteit verrichten met geen ander doel dan het eigen vermaak.

Wij daarentegen van stam trotseren het vroege uur, begeven ons naar een plek diep verscholen in vlaamsche bossen, uitgedost en vuilgemaakt, om geeneens een gammel maal uit een gamel te nuttigen. Toch weegt dit niet op tegen het gevoel van kameraadschap (zijn wij in dit uniform niet bereid voor elkaar te sterven?), en de leute die erbij hoorde. Plotseling welt in mij op, naast een onzichtbare traan, een oud lied dat ons, oudsoldaten onder mekaar, met weemoed vervult. Volgt allen den link!!

http://www.vdweijde.nl/osw/Algemeen/Joop.mp3

De man met het mes