Theater STAM

Gek hé hoe K&K mij blijft achtervolgen ) maar ik vind het helemaal niet erg!! Tot morgen allemaal!! dikke kus + knuffel (kmis jullie een beetje *bloos*)

Nu instappen! Nu instappen! Nu instappen!!!
Volgend weekend zit al volledig vol… ‘t Zou zonde zijns om die dolle rit te moeten missen…

‘Bij momenten écht ontroerend!’ ‘Af en toe behoorlijk grappig’, ‘Soms grof, maar nooit er helemaal over…’ ‘Mooie afwisseling tussen ingetogen scènes, ontroerende momenten, geheimzinnige figuren in de schemering en ronduit hilarische passages!’.
‘Opnieuw een echt Stamstuk!’

Een bedrijvigheid van je welste heerst er nu bij de foorkramers (productieploeg) van “Kasimir en Karoline. De atracties zijn bijna af, en om zeker niets te missen van het spektakel is er een spiksplinter nieuwe tribune voor jullie “geacht publiek” opgesteld. Na de voorstelling kan je genieten van een lekker drankje in een  gezellige echte kermistent en napraten … hoe goed het weeral was. 

Ook onze regisseur en zijn acteursploeg geven het beste van zichzelf.

Dus… ÉÉN TIP…reserveer nu je ticket om met ons mee overkop te gaan tijdens één van de voorstellingen.

Tot dan,

Marie-Jeanne,

De foorkramers zijn toegekomen. Kasimir en Karoline zijn nog steeds verliefd… En u? Heeft u al een kaartje gekocht voor den overkop? Allee: een beetse zere, eh!
Frans

(Uit een andere hoek bekeken…)

Tentoongesteld worden als abnormaliteit…
Daar sta je dan
Eventjes in de spotlight
Je wordt langs alle kanten belicht en langs alle kanten bekeken
Niet om wie je bent maar om wat je bent en bovenal hoe je dr uitziet
Je wordt gedirigeerd, gecommandeerd, afgeblaft en beledigd
Alsof je geen hart hebt
Alsof je geen gevoelens hebt
Alsof je onder die speling van de natuur – die je noodlot is – geen mens bent
Maar je bent een mens… en je voelt je mens…
Want zelf kijk je niet voortdurend in de spiegel
Je leeft in een kooi… figuurlijk en letterlijk…
Maar voor de ogen van het publiek wordt je zoetgehouden met chocolaatjes en sussende woordjes
Zolang je je ding maar doet
Je bent… een KERMISATTACTIE

Juanita sister: Erna De Voet

Awel bij ons wel!
Nu we met Kasimir en Karoline bijna elke dag naar de foor mogen. Wie kan daar nu over klagen…

Vroeger – toen ik nog klein was (en haar had) – was een kermis iets waar je lang moest op wachten. Er waren er twee op een jaar: de paasfoor en de zomerfoor. Je keek er naar uit, want je wist dat je van alles te wachten stond: frisco’s, den overkop, oliebollen, frieten met stoverijsaus, de autoscooter en vooral: girls!
Hebben we nu wel geen gloeiende chanse dat we met deze voorstelling helemaal terug ondergedompeld worden in die sfeer?
Toegeven: nu zijn we ons nog aan het inleven in ons rol, leren we onze teksten iedere dag een stukske meer uit het hoofd en proberen we ons in te leven – zonder te illustreren – in onze rol!
Maar nekeer dat dat achter de rug is… dan wordt het feesten gasten!

En het publiek mag meedoen! Zorg dat ze er bij zijn eh?

Merklsn’ Frans

“Horváth en het morele failliet van de mensen”

“Neen, onbekend is dit gezelschap niet voor mij,” begint Domien Van Der Meiren. “Ik begon wel bij  jeugdtheater Litoziekla. Maar het klopt: in de voorstelling Zomernacht (regie van Marnik Baert) had ik de rol van Lisander. Nadien ben ik ook gaan regisseren bij STAM. In die zin zou je kunnen zeggen dat een stukje van mijn roots bij dit gezelschap liggen.” Domien houdt van werken met STAM en koos voor een stuk dat op het eerste gezicht vooral actueel is, omdat het zich afspeelt in volle crisis: “Maar het is veel meer. En in de eerste plaats een tragisch liefdesverhaal op een heel speciale locatie: de foor!” Acteur Koen Browaeys ging in gesprek met een gedreven regisseur…

Tragisch liefdesverhaal

Waarover gaat Kasimir en Karoline volgens jou?

’t Is in de eerste plaats een tragisch liefdesverhaal hé! En Horváth heeft met de kermis daarvoor het ideale biotoop gevonden. De burgerij geniet samen met de lage klasse van de foor. Allemaal met hun bijzonder verschillende achtergronden. Eigenlijk lijkt het nog het meest op Aalst carnaval of de ‘fiertels’ uit onze eigen streek.

Iedereen tracht ook zijn graantje mee te pikken. Sommigen verliezen letterlijk hun menselijke waardigheid. Eigenlijk is Kasimir, de net werkloos geworden vrachtwagenchauffeur, de enige die die waardigheid op het einde bewaart!

Theater in de crisis

Met Kasimir en Karoline koos je voor een stuk met een grote actualiteitswaarde. Horváth plaatste zijn figuren in volle crisistijd in de jaren ’30. Nu is het opnieuw crisis. De zwaarste sinds die zelfde jaren ’30…

Ik ben daar toch wat voorzichtig mee. De huidige crisis is volgens mij niet echt te vergelijken met die van de jaren ’30! Toen was er immers een alternatief: het nazisme. De democratie faalde in het oplossen van de crisis en men had een uiterst gevaarlijk, maar op dat moment aantrekkelijk alternatief. Af en toe lees je tussen de regels van de tekst iets van die dreiging.

Vandaag is er van die dreiging niet echt sprake. Er komt geen oorlog die de crisis in de schaduw zal zetten. Ook de democratie op zich wordt niet in vraag gesteld. Gelukkig maar. Wel actueel vind ik het, omdat het je aanzet tot nadenken over de werking van de crisis!

Is Horváth een links of een rechts auteur!

Hij is anders dan tijdsgenoot ‘Brecht’. Die probeerde de mensen een geweten te schoppen. Zijn schrijfsels hadden een doel op zich. Horváth heeft het over het morele failliet van de mensen. De actualiteit van het moment speelt een rol, maar hij heeft het over veel meer! Vurige liefde mondt uit in totale onverschilligheid. Horváth doet een poging om mensen graag te zien, maar strandt op zijn cynisme. Hij is een misantroop. Echt geloven in de fundamentele goedheid van de mens is er bij hem niet echt bij. Als je weet hoe hij aan zijn dood is geraakt, is dat dubbel cynisch. Hij stierf in Parijs toen een boom op hem viel. In zijn tas zat een ticketje naar Amerika en een pornoblad. Van lotsbeschikking gesproken…

Repertoire

Wat is volgens jou nu het grootste verschil tussen regisseren bij een professioneel en een amateursgezelschap?

Er zijn heel wat verschillen eigenlijk. Natuurlijk heb je een stukje meer stiptheid in het professionele circuit. Maar dat is niet abnormaal natuurlijk. Amateur-acteurs hebben naast de planken nu eenmaal ook hun dagelijkse job. Af en toe durf ik dat wel eens te vergeten…

Maar het is ook op andere vlakken wel wat anders. Zo ga ik iets meer vertrouwen op een scènebeeld, waar het spel één aspect van is. Daarnaast zijn er de kostumering, het decor, enzovoort. Je kan ook meer gaan improviseren. En pas op: ik zie dat als heel positieve kenmerken…

Is het professionele theater ook niet méér gebonden aan heersende tendensen in het theaterlandschap?

Dat is zeker zo. Al durf ik mij daar toch ook tegen te verzetten! Waarom moet je bijvoorbeeld het zogenaamde repertoiretheater overlaten aan de vrije, niet gesubsidieerde sector? Ik snap die tendens niet goed. Repertoire werd een vies woord, alsof tekst geen betekenis meer heeft! In Nederland bijvoorbeeld is dat anders. Toegegeven: de markt is er dubbel zo groot als die in Vlaanderen, maar toch… Er bestaan grote gezelschappen die zich louter bezig houden met het grote repertoire. En die staan naast de meer experimentelen. De Nederlanders blijken alvast een beetje af te zijn van de politieke correctheid.

Voel ik je hier opperen dat de tekst best gespeeld wordt, zoals hij geschreven staat?

Bijlange niet. Je hoeft niet slaafs op te volgen natuurlijk. Dat doe ik hier bij STAM ook niet. We respecteren Horváth in zijn schrijfsels, maar zetten ze toch helemaal naar onze hand. De geest van het repertoire blijft bewaard, maar de manier van aanpakken is van vandaag. Zo deed ik het met één van mijn lievelingstukken ‘Angels in America’ met mijn studenten in Maastricht. En zo regisseer ik mijn stukken graag bij allerlei gezelschappen! Ik hou van die mix: echt regisseurstheater én repertoirestukken!

STAM en de vervreemding

Hoe ervaar je werken met STAM?

STAM is heel sterk in ‘vervreemding’. Figuren neerzetten met een serieuze hoek af. Die grens afwandelen tussen karikatuur en inleving. Aan een expressionistisch stuk als ‘Mademoiselle Jaïre’ hou ik bijzonder goede herinneringen over. En in die zin kijk ik ook met veel genoegen terug op stukken als ‘De knecht van twee meesters’ en ‘De bruiloft’…

Een paar maand geleden zag ik een stuk van jou in Aalst. Heb je die zelfde gewaarwording met dat spelerscollectief?

Het is toch een heel andere club, hoor! Eerst en vooral hebben ze een totaal andere historiek. ’t Is dus moeilijk te vergelijken. Zij zijn bijvoorbeeld enorm bezig met tekstbehandeling. Voor hen gaat daar niets boven. Hier bij STAM is er een groter vertrouwen in de regisseur. Allebei boeiende invalshoeken, maar wel helemaal anders dus…