Theater STAM

Gek hé hoe K&K mij blijft achtervolgen ) maar ik vind het helemaal niet erg!! Tot morgen allemaal!! dikke kus + knuffel (kmis jullie een beetje *bloos*)

Gek hé hoe K&K mij blijft achtervolgen ) maar ik vind het helemaal niet erg!! Tot morgen allemaal!! dikke kus + knuffel (kmis jullie een beetje *bloos*)

Gek hé hoe K&K mij blijft achtervolgen ) maar ik vind het helemaal niet erg!! Tot morgen allemaal!! dikke kus + knuffel (kmis jullie een beetje *bloos*)

Gek hé hoe K&K mij blijft achtervolgen ) maar ik vind het helemaal niet erg!! Tot morgen allemaal!! dikke kus + knuffel (kmis jullie een beetje *bloos*)

Gek hé hoe K&K mij blijft achtervolgen ) maar ik vind het helemaal niet erg!! Tot morgen allemaal!! dikke kus + knuffel (kmis jullie een beetje *bloos*)

Nu instappen! Nu instappen! Nu instappen!!!
Volgend weekend zit al volledig vol… ‘t Zou zonde zijns om die dolle rit te moeten missen…

Nu instappen! Nu instappen! Nu instappen!!!
Volgend weekend zit al volledig vol… ‘t Zou zonde zijns om die dolle rit te moeten missen…

Nu instappen! Nu instappen! Nu instappen!!!
Volgend weekend zit al volledig vol… ‘t Zou zonde zijns om die dolle rit te moeten missen…

‘Bij momenten écht ontroerend!’ ‘Af en toe behoorlijk grappig’, ‘Soms grof, maar nooit er helemaal over…’ ‘Mooie afwisseling tussen ingetogen scènes, ontroerende momenten, geheimzinnige figuren in de schemering en ronduit hilarische passages!’.
‘Opnieuw een echt Stamstuk!’

‘Bij momenten écht ontroerend!’ ‘Af en toe behoorlijk grappig’, ‘Soms grof, maar nooit er helemaal over…’ ‘Mooie afwisseling tussen ingetogen scènes, ontroerende momenten, geheimzinnige figuren in de schemering en ronduit hilarische passages!’.
‘Opnieuw een echt Stamstuk!’

Een bedrijvigheid van je welste heerst er nu bij de foorkramers (productieploeg) van “Kasimir en Karoline. De atracties zijn bijna af, en om zeker niets te missen van het spektakel is er een spiksplinter nieuwe tribune voor jullie “geacht publiek” opgesteld. Na de voorstelling kan je genieten van een lekker drankje in een  gezellige echte kermistent en napraten … hoe goed het weeral was. 

Ook onze regisseur en zijn acteursploeg geven het beste van zichzelf.

Dus… ÉÉN TIP…reserveer nu je ticket om met ons mee overkop te gaan tijdens één van de voorstellingen.

Tot dan,

Marie-Jeanne,

Een bedrijvigheid van je welste heerst er nu bij de foorkramers (productieploeg) van “Kasimir en Karoline. De atracties zijn bijna af, en om zeker niets te missen van het spektakel is er een spiksplinter nieuwe tribune voor jullie “geacht publiek” opgesteld. Na de voorstelling kan je genieten van een lekker drankje in een  gezellige echte kermistent en napraten … hoe goed het weeral was. 

Ook onze regisseur en zijn acteursploeg geven ook het beste van zichzelf.

Dus… ÉÉN TIP…reserveer nu je ticket om met ons mee overkop te gaan tijdens één van de voorstellingen.

Tot dan,

Marie-Jeanne,

Een bedrijvigheid van je welste heerst er nu bij de foorkramers(productieploeg) van “Kasimir en Karoline. De actracties zijn bijna af, en om zeker niets te missen van het spektakel is er een spiksplinter nieuwe tribune voor jullie, geacht publiek, opgesteld. Na de voorstelling kan je genieten van een lekker drankje in een  gezellige echte kermistent en napraten … hoe goed het weeral was. 

Ook onze regisseur en zijn acteursploeg geven het beste van zichzelf, dus… ÉÉN TIP…reserveer nu je ticket om met ons mee overkop te gaan tijdens één van de voorstellingen.

Tot dan,

Marie-Jeanne,

Een bedrijvigheid van je welste heerst er nu bij de foorkramers(productieploeg) van “Kasimir en Karoline. De actracties zijn bijna af, en om zeker niets te missen van het spektakel is er een spiksplinter nieuwe tribune voor jullie, geacht publiek, opgesteld. Na de voorstelling kan je genieten van een lekker drankje in een  gezellige echte kermistent en napraten … hoe goed het weeral was. 

Ook onze regisseur en zijn acteursploeg geven het beste van zichzelf, dus… ÉÉN TIP…reserveer nu je ticket om met ons mee overkop te gaan tijdens één van de voorstellingen.

Tot dan,

Marie-Jeanne,

Een bedrijvigheid van je welste heerst er nu bij de foorkramers (productieploeg) van “Kasimir en Karoline. De atracties zijn bijna af, en om zeker niets te missen van het spektakel is er een spiksplinter nieuwe tribune voor jullie “geacht publiek” opgesteld. Na de voorstelling kan je genieten van een lekker drankje in een  gezellige echte kermistent en napraten … hoe goed het weeral was. 

Ook onze regisseur en zijn acteursploeg geven het beste van zichzelf.

Dus… ÉÉN TIP…reserveer nu je ticket om met ons mee overkop te gaan tijdens één van de voorstellingen.

Tot dan,

Marie-Jeanne,

Een bedrijvigheid van je welste heerst er nu bij de foorkramers(productieploeg) van “Kasimir en Karoline. De actracties zijn bijna af, en om zeker niets te missen van het spektakel is er een spiksplinter nieuwe tribune voor jullie, geacht publiek, opgesteld. Na de voorstelling kan je genieten van een lekker drankje in een  gezellige echte kermistent en napraten … hoe goed het weeral was. 

Ook onze regisseur en zijn acteursploeg geven het beste van zichzelf, dus… ÉÉN TIP…reserveer nu je ticket om met ons mee overkop te gaan tijdens één van de voorstellingen.

Tot dan,

Marie-Jeanne,

Een bedrijvigheid van je welste heerst er nu bij de foorkramers(productieploeg) van “Kasimir en Karoline. De actracties zijn bijna af, en om zeker niets te missen van het spektakel is er een spiksplinter nieuwe tribune voor jullie, geacht publiek, opgesteld. Na de voorstelling kan je genieten van een lekker drankje in een  gezellige echte kermistent en napraten … hoe goed het weeral was. 

Ook onze regisseur en zijn acteursploeg geven het beste van zichzelf, dus… ÉÉN TIP…reserveer nu je ticket om met ons mee overkop te gaan tijdens één van de voorstellingen.

Tot dan,

Marie-Jeanne,

De foorkramers zijn toegekomen. Kasimir en Karoline zijn nog steeds verliefd… En u? Heeft u al een kaartje gekocht voor den overkop? Allee: een beetse zere, eh!
Frans

De foorkramers zijn toegekomen. Kasimir en Karoline zijn nog steeds verliefd… En u? Heeft u al een kaartje gekocht voor den overkop? Allee: een beetse zere, eh!
Frans

(Uit een andere hoek bekeken…)

Tentoongesteld worden als abnormaliteit…
Daar sta je dan
Eventjes in de spotlight
Je wordt langs alle kanten belicht en langs alle kanten bekeken
Niet om wie je bent maar om wat je bent en bovenal hoe je dr uitziet
Je wordt gedirigeerd, gecommandeerd, afgeblaft en beledigd
Alsof je geen hart hebt
Alsof je geen gevoelens hebt
Alsof je onder die speling van de natuur – die je noodlot is – geen mens bent
Maar je bent een mens… en je voelt je mens…
Want zelf kijk je niet voortdurend in de spiegel
Je leeft in een kooi… figuurlijk en letterlijk…
Maar voor de ogen van het publiek wordt je zoetgehouden met chocolaatjes en sussende woordjes
Zolang je je ding maar doet
Je bent… een KERMISATTACTIE

Juanita sister: Erna De Voet

(Uit een andere hoek bekeken…)

Tentoongesteld worden als abnormaliteit…
Daar sta je dan
Eventjes in de spotlight
Je wordt langs alle kanten belicht en langs alle kanten bekeken
Niet om wie je bent maar om wat je bent en bovenal hoe je dr uitziet
Je wordt gedirigeerd, gecommandeerd, afgeblaft en beledigd
Alsof je geen hart hebt
Alsof je geen gevoelens hebt
Alsof je onder die speling van de natuur – die je noodlot is – geen mens bent
Maar je bent een mens… en je voelt je mens…
Want zelf kijk je niet voortdurend in de spiegel
Je leeft in een kooi… figuurlijk en letterlijk…
Maar voor de ogen van het publiek wordt je zoetgehouden met chocolaatjes en sussende woordjes
Zolang je je ding maar doet
Je bent… een KERMISATTACTIE

Juanita sister: Erna De Voet

(Uit een andere hoek bekeken…)

Tentoongesteld worden als abnormaliteit…
Daar sta je dan
Eventjes in de spotlight
Je wordt langs alle kanten belicht en langs alle kanten bekeken
Niet om wie je bent maar om wat je bent en bovenal hoe je dr uitziet
Je wordt gedirigeerd, gecommandeerd, afgeblaft en beledigd
Alsof je geen hart hebt
Alsof je geen gevoelens hebt
Alsof je onder die speling van de natuur – die je noodlot is – geen mens bent
Maar je bent een mens… en je voelt je mens…
Want zelf kijk je niet voortdurend in de spiegel
Je leeft in een kooi… figuurlijk en letterlijk…
Maar voor de ogen van het publiek wordt je zoetgehouden met chocolaatjes en sussende woordjes
Zolang je je ding maar doet
Je bent… een KERMISATTACTIE

Juanita sister: Erna De Voet

“Horváth en het morele failliet van de mensen”

“Neen, onbekend is dit gezelschap niet voor mij,” begint Domien Van Der Meiren. “Ik begon wel bij  jeugdtheater Litoziekla. Maar het klopt: in de voorstelling Zomernacht (regie van Marnik Baert) had ik de rol van Lisander. Nadien ben ik ook gaan regisseren bij STAM. In die zin zou je kunnen zeggen dat een stukje van mijn roots bij dit gezelschap liggen.” Domien houdt van werken met STAM en koos voor een stuk dat op het eerste gezicht vooral actueel is, omdat het zich afspeelt in volle crisis: “Maar het is veel meer. En in de eerste plaats een tragisch liefdesverhaal op een heel speciale locatie: de foor!” Acteur Koen Browaeys ging in gesprek met een gedreven regisseur…

Tragisch liefdesverhaal

Waarover gaat Kasimir en Karoline volgens jou?

’t Is in de eerste plaats een tragisch liefdesverhaal hé! En Horváth heeft met de kermis daarvoor het ideale biotoop gevonden. De burgerij geniet samen met de lage klasse van de foor. Allemaal met hun bijzonder verschillende achtergronden. Eigenlijk lijkt het nog het meest op Aalst carnaval of de ‘fiertels’ uit onze eigen streek.

Iedereen tracht ook zijn graantje mee te pikken. Sommigen verliezen letterlijk hun menselijke waardigheid. Eigenlijk is Kasimir, de net werkloos geworden vrachtwagenchauffeur, de enige die die waardigheid op het einde bewaart!

Theater in de crisis

Met Kasimir en Karoline koos je voor een stuk met een grote actualiteitswaarde. Horváth plaatste zijn figuren in volle crisistijd in de jaren ’30. Nu is het opnieuw crisis. De zwaarste sinds die zelfde jaren ’30…

Ik ben daar toch wat voorzichtig mee. De huidige crisis is volgens mij niet echt te vergelijken met die van de jaren ’30! Toen was er immers een alternatief: het nazisme. De democratie faalde in het oplossen van de crisis en men had een uiterst gevaarlijk, maar op dat moment aantrekkelijk alternatief. Af en toe lees je tussen de regels van de tekst iets van die dreiging.

Vandaag is er van die dreiging niet echt sprake. Er komt geen oorlog die de crisis in de schaduw zal zetten. Ook de democratie op zich wordt niet in vraag gesteld. Gelukkig maar. Wel actueel vind ik het, omdat het je aanzet tot nadenken over de werking van de crisis!

Is Horváth een links of een rechts auteur!

Hij is anders dan tijdsgenoot ‘Brecht’. Die probeerde de mensen een geweten te schoppen. Zijn schrijfsels hadden een doel op zich. Horváth heeft het over het morele failliet van de mensen. De actualiteit van het moment speelt een rol, maar hij heeft het over veel meer! Vurige liefde mondt uit in totale onverschilligheid. Horváth doet een poging om mensen graag te zien, maar strandt op zijn cynisme. Hij is een misantroop. Echt geloven in de fundamentele goedheid van de mens is er bij hem niet echt bij. Als je weet hoe hij aan zijn dood is geraakt, is dat dubbel cynisch. Hij stierf in Parijs toen een boom op hem viel. In zijn tas zat een ticketje naar Amerika en een pornoblad. Van lotsbeschikking gesproken…

Repertoire

Wat is volgens jou nu het grootste verschil tussen regisseren bij een professioneel en een amateursgezelschap?

Er zijn heel wat verschillen eigenlijk. Natuurlijk heb je een stukje meer stiptheid in het professionele circuit. Maar dat is niet abnormaal natuurlijk. Amateur-acteurs hebben naast de planken nu eenmaal ook hun dagelijkse job. Af en toe durf ik dat wel eens te vergeten…

Maar het is ook op andere vlakken wel wat anders. Zo ga ik iets meer vertrouwen op een scènebeeld, waar het spel één aspect van is. Daarnaast zijn er de kostumering, het decor, enzovoort. Je kan ook meer gaan improviseren. En pas op: ik zie dat als heel positieve kenmerken…

Is het professionele theater ook niet méér gebonden aan heersende tendensen in het theaterlandschap?

Dat is zeker zo. Al durf ik mij daar toch ook tegen te verzetten! Waarom moet je bijvoorbeeld het zogenaamde repertoiretheater overlaten aan de vrije, niet gesubsidieerde sector? Ik snap die tendens niet goed. Repertoire werd een vies woord, alsof tekst geen betekenis meer heeft! In Nederland bijvoorbeeld is dat anders. Toegegeven: de markt is er dubbel zo groot als die in Vlaanderen, maar toch… Er bestaan grote gezelschappen die zich louter bezig houden met het grote repertoire. En die staan naast de meer experimentelen. De Nederlanders blijken alvast een beetje af te zijn van de politieke correctheid.

Voel ik je hier opperen dat de tekst best gespeeld wordt, zoals hij geschreven staat?

Bijlange niet. Je hoeft niet slaafs op te volgen natuurlijk. Dat doe ik hier bij STAM ook niet. We respecteren Horváth in zijn schrijfsels, maar zetten ze toch helemaal naar onze hand. De geest van het repertoire blijft bewaard, maar de manier van aanpakken is van vandaag. Zo deed ik het met één van mijn lievelingstukken ‘Angels in America’ met mijn studenten in Maastricht. En zo regisseer ik mijn stukken graag bij allerlei gezelschappen! Ik hou van die mix: echt regisseurstheater én repertoirestukken!

STAM en de vervreemding

Hoe ervaar je werken met STAM?

STAM is heel sterk in ‘vervreemding’. Figuren neerzetten met een serieuze hoek af. Die grens afwandelen tussen karikatuur en inleving. Aan een expressionistisch stuk als ‘Mademoiselle Jaïre’ hou ik bijzonder goede herinneringen over. En in die zin kijk ik ook met veel genoegen terug op stukken als ‘De knecht van twee meesters’ en ‘De bruiloft’…

Een paar maand geleden zag ik een stuk van jou in Aalst. Heb je die zelfde gewaarwording met dat spelerscollectief?

Het is toch een heel andere club, hoor! Eerst en vooral hebben ze een totaal andere historiek. ’t Is dus moeilijk te vergelijken. Zij zijn bijvoorbeeld enorm bezig met tekstbehandeling. Voor hen gaat daar niets boven. Hier bij STAM is er een groter vertrouwen in de regisseur. Allebei boeiende invalshoeken, maar wel helemaal anders dus…

“Neen, onbekend is dit gezelschap niet voor mij,” begint Domien Van Der Meiren. “Ik begon wel bij jeugdtheater Litoziekla. Maar het klopt: in de voorstelling Zomernacht (regie van Marnic Baert) had ik de rol van Lisander. Nadien ben ik ook gaan regisseren bij Stam. In die zin zou je kunnen zeggen dat een stukje van mijn roots bij dit gezelschap liggen.” Domien houdt van werken met Stam en koos voor een stuk dat op het eerste zicht vooral actueel is omdat het zich afspeelt in volle crisis: “Maar het is veel meer. En in de eerste plaats een tragisch liefdesverhaal op een heel speciale locatie: de foor!” Acteur Koen Browaeys ging in gesprek met een gedreven regisseur…

Tragisch liefdesverhaal

Waarover gaat Kasimir en Karoline volgens jou?

’t Is in de eerste plaats een tragisch liefdesverhaal hé! En hij heeft met de kermis daarvoor het ideale biotoop gevonden. De burgerij geniet samen met de lage klasse van de foor. Allemaal met hun bijzonder verschillende achtergronden. Eigenlijk lijkt het nog het meest op Aalst carnaval of de ‘fiertels’ uit onze eigen streek.

Iedereen tracht ook zijn graantje mee te pikken. Sommigen verliezen letterlijk hun menselijke waardigheid. Eigenlijk is Kasimir, de net werkloos geworden vrachtwagenchauffeur, de enige die die waardigheid op het einde bewaart!

Theater in de crisis

Met Kasimir en Karoline koos je voor een stuk met een grote actualiteitswaarde. Horváth plaatste zijn figuren in volle crisistijd in de jaren ’30. Nu is het opnieuw crisis. De zwaarste sinds diezelfde jaren ’30…

Ik ben daar toch wat voorzichtig mee. De huidige crisis is volgens mij niet echt te vergelijken met die van de jaren ’30! Toen was er immers een alternatief: het Nazisme. De democratie faalde in het oplossen van de crisis en men had een uiterst gevaarlijk, maar op dat moment aantrekkelijk alternatief. Af en toe lees je tussen de regels van de tekst iets van die dreiging.

Vandaag is er van die dreiging niet echt sprake. Er komt geen oorlog die de crisis in de schaduw zal zetten. Ook de democratie op zich wordt niet in vraag gesteld. Gelukkig maar. Wel actueel vind ik het, omdat het je aanzet tot nadenken over de werking van de crisis!

Is Horváth een links of een rechts auteur!

Hij is anders dan tijdsgenoot ‘Brecht’. Die probeerde de mensen een geweten te schoppen. Zijn schrijfsels hadden een doel op zich. Horváth heeft het over het morele failliet van de mensen. De actualiteit van het moment speelt een rol, maar hij heeft het over veel meer! Vurige liefde mondt uit in totale onverschilligheid. Horváth doet een poging om mensen graag te zien, maar strandt op zijn cynisme. Hij is een misantroop. Echt geloven in de fundamentele goedheid van de mens is er bij hem niet echt bij. Als je weet hoe hij aan zijn dood is geraakt is dat dubbel cynisch. Hij stierf in Parijs toen een boom op hem viel. In zijn tas zat een ticketje naar Amerika en een pornoblad. Van lotsbeschikking gesproken…

Repertoire

Wat is volgens jou nu het grootste verschil tussen regisseren bij een professioneel en een amateursgezelschap?

Er zijn heel wat verschillen eigenlijk. Natuurlijk heb je een stukje meer stiptheid in het professioneel circuit. Maar dat is niet abnormaal natuurlijk. Amateur-acteurs hebben naast de planken nu eenmaal ook hun dagelijkse job. Af en toe durf ik dat wel eens te vergeten…

Maar het is ook op andere vlakken wel wat anders. Zo ga ik iets meer vertrouwen op een scènebeeld, waar het spel één aspect van is. Daarnaast is er de kostumering, het decor enz. Je kan ook meer gaan improviseren. En pas op: ik zie dat als heel positieve kenmerken…

Is het professioneel theater ook niet méér gebonden aan heersende tendensen in het theaterlandschap?

Dat is zeker zo. Al durf ik mij daar toch ook tegen te verzetten! Waarom moet je bijvoorbeeld het zogenaamde repertoiretheater overlaten aan de vrije, niet gesubsidieerde sector? Ik snap die tendens niet goed. Repertoire werd een vies woord, alsof tekst geen betekenis meer heeft! In Nederland bijvoorbeeld is dat anders. Toegegeven: de markt is dubbel zo groot als die in Vlaanderen, maar toch… Er bestaan grote gezelschappen die zich louter bezig houden met het grote repertoire. En die staan naast de meer experimentelen. De Nederlanders blijken alvast een beetje af te zijn van de politieke correctheid.

Voel ik je hier opperen dat de tekst best gespeeld wordt, zoals hij geschreven staat?

Bijlange niet. Je hoeft niet slaafs op te volgen natuurlijk. Dat doe ik hier bij Stam ook niet. We respecteren Horváth in zijn schrijfsels, maar zetten ze toch helemaal naar onze hand. De geest van het repertoire blijft bewaard, maar de manier van aanpakken is van vandaag. Zo deed ik het met één van mijn lievelingstukken ‘Angels in america’ met mijn studenten in Maastricht. En zo regisseer ik mijn stukken graag bij allerlei gezelschappen! Ik hou van die mix: echt regisseurstheater én repertoirestukken!

Stam en de vervreemding

Hoe ervaar je werken met Stam?

Stam is heel sterk in ‘vervreemding’. Figuren neerzetten met een serieuze hoek af. Die grens afwandelen tussen karikatuur en inleving. Aan een expressionistisch stuk als Mademoiselle Jaïre hou ik bijzonder goede herinneringen over. En in die zin kijk ik ook met veel genoegen terug op stukken als ‘de knecht van twee meesters’ en de ‘bruiloft’…

Een paar maand geleden zag ik een stuk van jou in Aalst. Heb je diezelfde gewaarwording met dat spelerscollectief?

Het is toch een heel andere club, hoor! Vooreerst hebben ze een totaal andere historiek. ’t Is dus moeilijk te vergelijken. Zij zijn bijvoorbeeld enorm bezig met tekstbehandeling. Voor hen gaat daar niets boven. Hier bij Stam is er een groter vertrouwen in de regisseur. Allebei boeiende invalshoeken, maar wel helemaal anders dus…

“Neen, onbekend is dit gezelschap niet voor mij,” begint Domien Van Der Meiren. “Ik begon wel bij  jeugdtheater Litoziekla. Maar het klopt: in de voorstelling Zomernacht (regie van Marnic Baert) had ik de rol van Lisander. Nadien ben ik ook gaan regisseren bij Stam. In die zin zou je kunnen zeggen dat een stukje van mijn roots bij dit gezelschap liggen.” Domien houdt van werken met Stam en koos voor een stuk dat op het eerste zicht vooral actueel is omdat het zich afspeelt in volle crisis: “Maar het is veel meer. En in de eerste plaats een tragisch liefdesverhaal op een heel speciale locatie: de foor!” Acteur Koen Browaeys ging in gesprek met een gedreven regisseur…

Tragisch liefdesverhaal

Waarover gaat Kasimir en Karoline volgens jou?

’t Is in de eerste plaats een tragisch liefdesverhaal hé! En hij heeft met de kermis daarvoor het ideale biotoop gevonden. De burgerij geniet samen met de lage klasse van de foor. Allemaal met hun bijzonder verschillende achtergronden. Eigenlijk lijkt het nog het meest op Aalst carnaval of de ‘fiertels’ uit onze eigen streek.

Iedereen tracht ook zijn graantje mee te pikken. Sommigen verliezen letterlijk hun menselijke waardigheid. Eigenlijk is Kasimir, de net werkloos geworden vrachtwagenchauffeur, de enige die die waardigheid op het einde bewaart!

Theater in de crisis

Met Kasimir en Karoline koos je voor een stuk met een grote actualiteitswaarde. Horváth plaatste zijn figuren in volle crisistijd in de jaren ’30. Nu is het opnieuw crisis. De zwaarste sinds diezelfde jaren ’30…

Ik ben daar toch wat voorzichtig mee. De huidige crisis is volgens mij niet echt te vergelijken met die van de jaren ’30! Toen was er immers een alternatief: het Nazisme. De democratie faalde in het oplossen van de crisis en men had een uiterst gevaarlijk, maar op dat moment aantrekkelijk alternatief. Af en toe lees je tussen de regels van de tekst iets van die dreiging.

Vandaag is er van die dreiging niet echt sprake. Er komt geen oorlog die de crisis in de schaduw zal zetten. Ook de democratie op zich wordt niet in vraag gesteld. Gelukkig maar. Wel actueel vind ik het, omdat het je aanzet tot nadenken over de werking van de crisis!

Is Horváth een links of een rechts auteur! 

Hij is anders dan tijdsgenoot ‘Brecht’. Die probeerde de mensen een geweten te schoppen. Zijn schrijfsels hadden een doel op zich. Horváth  heeft het over het morele failliet van de mensen. De actualiteit van het moment speelt een rol, maar hij heeft het over veel meer! Vurige liefde mondt uit in totale onverschilligheid. Horváth doet een poging om mensen graag te zien, maar strandt op zijn cynisme. Hij is een misantroop. Echt geloven in de fundamentele goedheid van de mens is er bij hem niet echt bij. Als je weet hoe hij aan zijn dood is geraakt is dat dubbel cynisch. Hij stierf in Parijs toen een boom op hem viel. In zijn tas zat een ticketje naar Amerika en een pornoblad. Van lotsbeschikking gesproken…

Repertoire

Wat is volgens jou nu het grootste verschil tussen regisseren bij een professioneel en een amateursgezelschap?

Er zijn heel wat verschillen eigenlijk. Natuurlijk heb je een stukje meer stiptheid in het professioneel circuit. Maar dat is niet abnormaal natuurlijk. Amateur-acteurs hebben naast de planken nu eenmaal ook hun dagelijkse job. Af en toe durf ik dat wel eens te vergeten…

Maar het is ook op andere vlakken wel wat anders. Zo ga ik iets meer vertrouwen op een scènebeeld, waar het spel één aspect van is. Daarnaast is er de kostumering, het decor enz. Je kan ook meer gaan improviseren. En pas op: ik zie dat als heel positieve kenmerken…

Is het professioneel theater ook niet méér gebonden aan heersende tendensen in het theaterlandschap?

Dat is zeker zo. Al durf ik mij daar toch ook tegen te verzetten! Waarom moet je bijvoorbeeld het zogenaamde repertoiretheater overlaten aan de vrije, niet gesubsidieerde sector? Ik snap die tendens niet goed. Repertoire werd een vies woord, alsof tekst geen betekenis meer heeft! In Nederland bijvoorbeeld is dat anders. Toegegeven: de markt is dubbel zo groot als die in Vlaanderen, maar toch… Er bestaan grote gezelschappen die zich louter bezig houden met het grote repertoire. En die staan naast de meer experimentelen. De Nederlanders blijken alvast een beetje af te zijn van de politieke correctheid.

Voel ik je hier opperen dat de tekst best gespeeld wordt, zoals hij geschreven staat?

Bijlange niet. Je hoeft niet slaafs op te volgen natuurlijk. Dat doe ik hier bij Stam ook niet. We respecteren Horváth in zijn schrijfsels, maar zetten ze toch helemaal naar onze hand. De geest van het repertoire blijft bewaard, maar de manier van aanpakken is van vandaag. Zo deed ik het met één van mijn lievelingstukken ‘Angels in america’ met mijn studenten in Maastricht. En zo regisseer ik mijn stukken graag bij allerlei gezelschappen! Ik hou van die mix: echt regisseurstheater én repertoirestukken!

Stam en de vervreemding

Hoe ervaar je werken met Stam?

Stam is heel sterk in ‘vervreemding’. Figuren neerzetten met een serieuze hoek af. Die grens afwandelen tussen karikatuur en inleving. Aan een expressionistisch stuk als Mademoiselle Jaïre hou ik bijzonder goede herinneringen over. En in die zin kijk ik ook met veel genoegen terug op stukken als ‘de knecht van twee meesters’ en de ‘bruiloft’…

Een paar maand geleden zag ik een stuk van jou in Aalst. Heb je diezelfde gewaarwording met dat spelerscollectief?

Het is toch een heel andere club, hoor! Vooreerst hebben ze een totaal andere historiek. ’t Is dus moeilijk te vergelijken. Zij zijn bijvoorbeeld enorm bezig met tekstbehandeling. Voor hen gaat daar niets boven. Hier bij Stam is er een groter vertrouwen in de regisseur. Allebei boeiende invalshoeken, maar wel helemaal anders dus…

“Neen, onbekend is dit gezelschap niet voor mij,” begint Domien Van Der Meiren. “Ik begon wel bij  jeugdtheater Litoziekla. Maar het klopt: in de voorstelling Zomernacht (regie van Marnic Baert) had ik de rol van Lisander. Nadien ben ik ook gaan regisseren bij Stam. In die zin zou je kunnen zeggen dat een stukje van mijn roots bij dit gezelschap liggen.” Domien houdt van werken met Stam en koos voor een stuk dat op het eerste zicht vooral actueel is omdat het zich afspeelt in volle crisis: “Maar het is veel meer. En in de eerste plaats een tragisch liefdesverhaal op een heel speciale locatie: de foor!” Acteur Koen Browaeys ging in gesprek met een gedreven regisseur…

Tragisch liefdesverhaal

Waarover gaat Kasimir en Karoline volgens jou?

’t Is in de eerste plaats een tragisch liefdesverhaal hé! En hij heeft met de kermis daarvoor het ideale biotoop gevonden. De burgerij geniet samen met de lage klasse van de foor. Allemaal met hun bijzonder verschillende achtergronden. Eigenlijk lijkt het nog het meest op Aalst carnaval of de ‘fiertels’ uit onze eigen streek.

Iedereen tracht ook zijn graantje mee te pikken. Sommigen verliezen letterlijk hun menselijke waardigheid. Eigenlijk is Kasimir, de net werkloos geworden vrachtwagenchauffeur, de enige die die waardigheid op het einde bewaart!

Theater in de crisis

Met Kasimir en Karoline koos je voor een stuk met een grote actualiteitswaarde. Horváth plaatste zijn figuren in volle crisistijd in de jaren ’30. Nu is het opnieuw crisis. De zwaarste sinds diezelfde jaren ’30…

Ik ben daar toch wat voorzichtig mee. De huidige crisis is volgens mij niet echt te vergelijken met die van de jaren ’30! Toen was er immers een alternatief: het Nazisme. De democratie faalde in het oplossen van de crisis en men had een uiterst gevaarlijk, maar op dat moment aantrekkelijk alternatief. Af en toe lees je tussen de regels van de tekst iets van die dreiging.

Vandaag is er van die dreiging niet echt sprake. Er komt geen oorlog die de crisis in de schaduw zal zetten. Ook de democratie op zich wordt niet in vraag gesteld. Gelukkig maar. Wel actueel vind ik het, omdat het je aanzet tot nadenken over de werking van de crisis!

Is Horváth een links of een rechts auteur! 

Hij is anders dan tijdsgenoot ‘Brecht’. Die probeerde de mensen een geweten te schoppen. Zijn schrijfsels hadden een doel op zich. Horváth  heeft het over het morele failliet van de mensen. De actualiteit van het moment speelt een rol, maar hij heeft het over veel meer! Vurige liefde mondt uit in totale onverschilligheid. Horváth doet een poging om mensen graag te zien, maar strandt op zijn cynisme. Hij is een misantroop. Echt geloven in de fundamentele goedheid van de mens is er bij hem niet echt bij. Als je weet hoe hij aan zijn dood is geraakt is dat dubbel cynisch. Hij stierf in Parijs toen een boom op hem viel. In zijn tas zat een ticketje naar Amerika en een pornoblad. Van lotsbeschikking gesproken…

Repertoire

Wat is volgens jou nu het grootste verschil tussen regisseren bij een professioneel en een amateursgezelschap?

Er zijn heel wat verschillen eigenlijk. Natuurlijk heb je een stukje meer stiptheid in het professioneel circuit. Maar dat is niet abnormaal natuurlijk. Amateur-acteurs hebben naast de planken nu eenmaal ook hun dagelijkse job. Af en toe durf ik dat wel eens te vergeten…

Maar het is ook op andere vlakken wel wat anders. Zo ga ik iets meer vertrouwen op een scènebeeld, waar het spel één aspect van is. Daarnaast is er de kostumering, het decor enz. Je kan ook meer gaan improviseren. En pas op: ik zie dat als heel positieve kenmerken…

Is het professioneel theater ook niet méér gebonden aan heersende tendensen in het theaterlandschap?

Dat is zeker zo. Al durf ik mij daar toch ook tegen te verzetten! Waarom moet je bijvoorbeeld het zogenaamde repertoiretheater overlaten aan de vrije, niet gesubsidieerde sector? Ik snap die tendens niet goed. Repertoire werd een vies woord, alsof tekst geen betekenis meer heeft! In Nederland bijvoorbeeld is dat anders. Toegegeven: de markt is dubbel zo groot als die in Vlaanderen, maar toch… Er bestaan grote gezelschappen die zich louter bezig houden met het grote repertoire. En die staan naast de meer experimentelen. De Nederlanders blijken alvast een beetje af te zijn van de politieke correctheid.

Voel ik je hier opperen dat de tekst best gespeeld wordt, zoals hij geschreven staat?

Bijlange niet. Je hoeft niet slaafs op te volgen natuurlijk. Dat doe ik hier bij Stam ook niet. We respecteren Horváth in zijn schrijfsels, maar zetten ze toch helemaal naar onze hand. De geest van het repertoire blijft bewaard, maar de manier van aanpakken is van vandaag. Zo deed ik het met één van mijn lievelingstukken ‘Angels in america’ met mijn studenten in Maastricht. En zo regisseer ik mijn stukken graag bij allerlei gezelschappen! Ik hou van die mix: echt regisseurstheater én repertoirestukken!

Stam en de vervreemding

Hoe ervaar je werken met Stam?

Stam is heel sterk in ‘vervreemding’. Figuren neerzetten met een serieuze hoek af. Die grens afwandelen tussen karikatuur en inleving. Aan een expressionistisch stuk als Mademoiselle Jaïre hou ik bijzonder goede herinneringen over. En in die zin kijk ik ook met veel genoegen terug op stukken als ‘de knecht van twee meesters’ en de ‘bruiloft’…

Een paar maand geleden zag ik een stuk van jou in Aalst. Heb je diezelfde gewaarwording met dat spelerscollectief?

Het is toch een heel andere club, hoor! Vooreerst hebben ze een totaal andere historiek. ’t Is dus moeilijk te vergelijken. Zij zijn bijvoorbeeld enorm bezig met tekstbehandeling. Voor hen gaat daar niets boven. Hier bij Stam is er een groter vertrouwen in de regisseur. Allebei boeiende invalshoeken, maar wel helemaal anders dus…

“Neen, onbekend is dit gezelschap niet voor mij,” begint Domien Van Der Meiren. “Ik begon wel bij  jeugdtheater Litoziekla. Maar het klopt: in de voorstelling Zomernacht (regie van Marnic Baert) had ik de rol van Lisander. Nadien ben ik ook gaan regisseren bij Stam. In die zin zou je kunnen zeggen dat een stukje van mijn roots bij dit gezelschap liggen.” Domien houdt van werken met Stam en koos voor een stuk dat op het eerste zicht vooral actueel is omdat het zich afspeelt in volle crisis: “Maar het is veel meer. En in de eerste plaats een tragisch liefdesverhaal op een heel speciale locatie: de foor!” Acteur Koen Browaeys ging in gesprek met een gedreven regisseur…

Tragisch liefdesverhaal

Waarover gaat Kasimir en Karoline volgens jou?

’t Is in de eerste plaats een tragisch liefdesverhaal hé! En hij heeft met de kermis daarvoor het ideale biotoop gevonden. De burgerij geniet samen met de lage klasse van de foor. Allemaal met hun bijzonder verschillende achtergronden. Eigenlijk lijkt het nog het meest op Aalst carnaval of de ‘fiertels’ uit onze eigen streek.

Iedereen tracht ook zijn graantje mee te pikken. Sommigen verliezen letterlijk hun menselijke waardigheid. Eigenlijk is Kasimir, de net werkloos geworden vrachtwagenchauffeur, de enige die die waardigheid op het einde bewaart!

Theater in de crisis

Met Kasimir en Karoline koos je voor een stuk met een grote actualiteitswaarde. Horváth plaatste zijn figuren in volle crisistijd in de jaren ’30. Nu is het opnieuw crisis. De zwaarste sinds diezelfde jaren ’30…

Ik ben daar toch wat voorzichtig mee. De huidige crisis is volgens mij niet echt te vergelijken met die van de jaren ’30! Toen was er immers een alternatief: het Nazisme. De democratie faalde in het oplossen van de crisis en men had een uiterst gevaarlijk, maar op dat moment aantrekkelijk alternatief. Af en toe lees je tussen de regels van de tekst iets van die dreiging.

Vandaag is er van die dreiging niet echt sprake. Er komt geen oorlog die de crisis in de schaduw zal zetten. Ook de democratie op zich wordt niet in vraag gesteld. Gelukkig maar. Wel actueel vind ik het, omdat het je aanzet tot nadenken over de werking van de crisis!

Is Horváth een links of een rechts auteur! 

Hij is anders dan tijdsgenoot ‘Brecht’. Die probeerde de mensen een geweten te schoppen. Zijn schrijfsels hadden een doel op zich. Horváth  heeft het over het morele failliet van de mensen. De actualiteit van het moment speelt een rol, maar hij heeft het over veel meer! Vurige liefde mondt uit in totale onverschilligheid. Horváth doet een poging om mensen graag te zien, maar strandt op zijn cynisme. Hij is een misantroop. Echt geloven in de fundamentele goedheid van de mens is er bij hem niet echt bij. Als je weet hoe hij aan zijn dood is geraakt is dat dubbel cynisch. Hij stierf in Parijs toen een boom op hem viel. In zijn tas zat een ticketje naar Amerika en een pornoblad. Van lotsbeschikking gesproken…

Repertoire

Wat is volgens jou nu het grootste verschil tussen regisseren bij een professioneel en een amateursgezelschap?

Er zijn heel wat verschillen eigenlijk. Natuurlijk heb je een stukje meer stiptheid in het professioneel circuit. Maar dat is niet abnormaal natuurlijk. Amateur-acteurs hebben naast de planken nu eenmaal ook hun dagelijkse job. Af en toe durf ik dat wel eens te vergeten…

Maar het is ook op andere vlakken wel wat anders. Zo ga ik iets meer vertrouwen op een scènebeeld, waar het spel één aspect van is. Daarnaast is er de kostumering, het decor enz. Je kan ook meer gaan improviseren. En pas op: ik zie dat als heel positieve kenmerken…

Is het professioneel theater ook niet méér gebonden aan heersende tendensen in het theaterlandschap?

Dat is zeker zo. Al durf ik mij daar toch ook tegen te verzetten! Waarom moet je bijvoorbeeld het zogenaamde repertoiretheater overlaten aan de vrije, niet gesubsidieerde sector? Ik snap die tendens niet goed. Repertoire werd een vies woord, alsof tekst geen betekenis meer heeft! In Nederland bijvoorbeeld is dat anders. Toegegeven: de markt is dubbel zo groot als die in Vlaanderen, maar toch… Er bestaan grote gezelschappen die zich louter bezig houden met het grote repertoire. En die staan naast de meer experimentelen. De Nederlanders blijken alvast een beetje af te zijn van de politieke correctheid.

Voel ik je hier opperen dat de tekst best gespeeld wordt, zoals hij geschreven staat?

Bijlange niet. Je hoeft niet slaafs op te volgen natuurlijk. Dat doe ik hier bij Stam ook niet. We respecteren Horváth in zijn schrijfsels, maar zetten ze toch helemaal naar onze hand. De geest van het repertoire blijft bewaard, maar de manier van aanpakken is van vandaag. Zo deed ik het met één van mijn lievelingstukken ‘Angels in america’ met mijn studenten in Maastricht. En zo regisseer ik mijn stukken graag bij allerlei gezelschappen! Ik hou van die mix: echt regisseurstheater én repertoirestukken!

Stam en de vervreemding

Hoe ervaar je werken met Stam?

Stam is heel sterk in ‘vervreemding’. Figuren neerzetten met een serieuze hoek af. Die grens afwandelen tussen karikatuur en inleving. Aan een expressionistisch stuk als Mademoiselle Jaïre hou ik bijzonder goede herinneringen over. En in die zin kijk ik ook met veel genoegen terug op stukken als ‘de knecht van twee meesters’ en de ‘bruiloft’…

Een paar maand geleden zag ik een stuk van jou in Aalst. Heb je diezelfde gewaarwording met dat spelerscollectief?

Het is toch een heel andere club, hoor! Vooreerst hebben ze een totaal andere historiek. ’t Is dus moeilijk te vergelijken. Zij zijn bijvoorbeeld enorm bezig met tekstbehandeling. Voor hen gaat daar niets boven. Hier bij Stam is er een groter vertrouwen in de regisseur. Allebei boeiende invalshoeken, maar wel helemaal anders dus…

Awel bij ons wel!
Nu we met Kasimir en Karoline bijna elke dag naar de foor mogen. Wie kan daar nu over klagen…

Vroeger – toen ik nog klein was (en haar had) – was een kermis iets waar je lang moest op wachten. Er waren er twee op een jaar: de paasfoor en de zomerfoor. Je keek er naar uit, want je wist dat je van alles te wachten stond: frisco’s, den overkop, oliebollen, frieten met stoverijsaus, de autoscooter en vooral: girls!
Hebben we nu wel geen gloeiende chanse dat we met deze voorstelling helemaal terug ondergedompeld worden in die sfeer?
Toegeven: nu zijn we ons nog aan het inleven in ons rol, leren we onze teksten iedere dag een stukske meer uit het hoofd en proberen we ons in te leven – zonder te illustreren – in onze rol!
Maar nekeer dat dat achter de rug is… dan wordt het feesten gasten!

En het publiek mag meedoen! Zorg dat ze er bij zijn eh?

Merklsn’ Frans

Awel bij ons wel!
Nu we met Kasimir en Karoline bijna elke dag naar de foor mogen. Wie kan daar nu over klagen…

Vroeger – toen ik nog klein was (en haar had) – was een kermis iets waar je lang moest op wachten. Er waren er twee op een jaar: de paasfoor en de zomerfoor. Je keek er naar uit, want je wist dat je van alles te wachten stond: frisco’s, den overkop, oliebollen, frieten met stoverijsaus, de autoscooter en vooral: girls!
Hebben we nu wel geen gloeiende chanse dat we met deze voorstelling helemaal terug ondergedompeld worden in die sfeer?
Toegeven: nu zijn we ons nog aan het inleven in ons rol, leren we onze teksten iedere dag een stukske meer uit het hoofd en proberen we ons in te leven – zonder te illustreren – in onze rol!
Maar nekeer dat dat achter de rug is… dan wordt het feesten gasten!

En het publiek mag meedoen! Zorg dat ze er bij zijn eh?

Merklsn’ Frans

“Horváth en het morele failliet van de mensen”

“Neen, onbekend is dit gezelschap niet voor mij,” begint Domien Van Der Meiren. “Ik begon wel bij  jeugdtheater Litoziekla. Maar het klopt: in de voorstelling Zomernacht (regie van Marnik Baert) had ik de rol van Lisander. Nadien ben ik ook gaan regisseren bij STAM. In die zin zou je kunnen zeggen dat een stukje van mijn roots bij dit gezelschap liggen.” Domien houdt van werken met STAM en koos voor een stuk dat op het eerste gezicht vooral actueel is, omdat het zich afspeelt in volle crisis: “Maar het is veel meer. En in de eerste plaats een tragisch liefdesverhaal op een heel speciale locatie: de foor!” Acteur Koen Browaeys ging in gesprek met een gedreven regisseur…

Tragisch liefdesverhaal

Waarover gaat Kasimir en Karoline volgens jou?

’t Is in de eerste plaats een tragisch liefdesverhaal hé! En Horváth heeft met de kermis daarvoor het ideale biotoop gevonden. De burgerij geniet samen met de lage klasse van de foor. Allemaal met hun bijzonder verschillende achtergronden. Eigenlijk lijkt het nog het meest op Aalst carnaval of de ‘fiertels’ uit onze eigen streek.

Iedereen tracht ook zijn graantje mee te pikken. Sommigen verliezen letterlijk hun menselijke waardigheid. Eigenlijk is Kasimir, de net werkloos geworden vrachtwagenchauffeur, de enige die die waardigheid op het einde bewaart!

Theater in de crisis

Met Kasimir en Karoline koos je voor een stuk met een grote actualiteitswaarde. Horváth plaatste zijn figuren in volle crisistijd in de jaren ’30. Nu is het opnieuw crisis. De zwaarste sinds die zelfde jaren ’30…

Ik ben daar toch wat voorzichtig mee. De huidige crisis is volgens mij niet echt te vergelijken met die van de jaren ’30! Toen was er immers een alternatief: het nazisme. De democratie faalde in het oplossen van de crisis en men had een uiterst gevaarlijk, maar op dat moment aantrekkelijk alternatief. Af en toe lees je tussen de regels van de tekst iets van die dreiging.

Vandaag is er van die dreiging niet echt sprake. Er komt geen oorlog die de crisis in de schaduw zal zetten. Ook de democratie op zich wordt niet in vraag gesteld. Gelukkig maar. Wel actueel vind ik het, omdat het je aanzet tot nadenken over de werking van de crisis!

Is Horváth een links of een rechts auteur!

Hij is anders dan tijdsgenoot ‘Brecht’. Die probeerde de mensen een geweten te schoppen. Zijn schrijfsels hadden een doel op zich. Horváth heeft het over het morele failliet van de mensen. De actualiteit van het moment speelt een rol, maar hij heeft het over veel meer! Vurige liefde mondt uit in totale onverschilligheid. Horváth doet een poging om mensen graag te zien, maar strandt op zijn cynisme. Hij is een misantroop. Echt geloven in de fundamentele goedheid van de mens is er bij hem niet echt bij. Als je weet hoe hij aan zijn dood is geraakt, is dat dubbel cynisch. Hij stierf in Parijs toen een boom op hem viel. In zijn tas zat een ticketje naar Amerika en een pornoblad. Van lotsbeschikking gesproken…

Repertoire

Wat is volgens jou nu het grootste verschil tussen regisseren bij een professioneel en een amateursgezelschap?

Er zijn heel wat verschillen eigenlijk. Natuurlijk heb je een stukje meer stiptheid in het professionele circuit. Maar dat is niet abnormaal natuurlijk. Amateur-acteurs hebben naast de planken nu eenmaal ook hun dagelijkse job. Af en toe durf ik dat wel eens te vergeten…

Maar het is ook op andere vlakken wel wat anders. Zo ga ik iets meer vertrouwen op een scènebeeld, waar het spel één aspect van is. Daarnaast zijn er de kostumering, het decor, enzovoort. Je kan ook meer gaan improviseren. En pas op: ik zie dat als heel positieve kenmerken…

Is het professionele theater ook niet méér gebonden aan heersende tendensen in het theaterlandschap?

Dat is zeker zo. Al durf ik mij daar toch ook tegen te verzetten! Waarom moet je bijvoorbeeld het zogenaamde repertoiretheater overlaten aan de vrije, niet gesubsidieerde sector? Ik snap die tendens niet goed. Repertoire werd een vies woord, alsof tekst geen betekenis meer heeft! In Nederland bijvoorbeeld is dat anders. Toegegeven: de markt is er dubbel zo groot als die in Vlaanderen, maar toch… Er bestaan grote gezelschappen die zich louter bezig houden met het grote repertoire. En die staan naast de meer experimentelen. De Nederlanders blijken alvast een beetje af te zijn van de politieke correctheid.

Voel ik je hier opperen dat de tekst best gespeeld wordt, zoals hij geschreven staat?

Bijlange niet. Je hoeft niet slaafs op te volgen natuurlijk. Dat doe ik hier bij STAM ook niet. We respecteren Horváth in zijn schrijfsels, maar zetten ze toch helemaal naar onze hand. De geest van het repertoire blijft bewaard, maar de manier van aanpakken is van vandaag. Zo deed ik het met één van mijn lievelingstukken ‘Angels in America’ met mijn studenten in Maastricht. En zo regisseer ik mijn stukken graag bij allerlei gezelschappen! Ik hou van die mix: echt regisseurstheater én repertoirestukken!

STAM en de vervreemding

Hoe ervaar je werken met STAM?

STAM is heel sterk in ‘vervreemding’. Figuren neerzetten met een serieuze hoek af. Die grens afwandelen tussen karikatuur en inleving. Aan een expressionistisch stuk als ‘Mademoiselle Jaïre’ hou ik bijzonder goede herinneringen over. En in die zin kijk ik ook met veel genoegen terug op stukken als ‘De knecht van twee meesters’ en ‘De bruiloft’…

Een paar maand geleden zag ik een stuk van jou in Aalst. Heb je die zelfde gewaarwording met dat spelerscollectief?

Het is toch een heel andere club, hoor! Eerst en vooral hebben ze een totaal andere historiek. ’t Is dus moeilijk te vergelijken. Zij zijn bijvoorbeeld enorm bezig met tekstbehandeling. Voor hen gaat daar niets boven. Hier bij STAM is er een groter vertrouwen in de regisseur. Allebei boeiende invalshoeken, maar wel helemaal anders dus…

“Neen, onbekend is dit gezelschap niet voor mij,” begint Domien Van Der Meiren. “Ik begon wel bij jeugdtheater Litoziekla. Maar het klopt: in de voorstelling Zomernacht (regie van Marnic Baert) had ik de rol van Lisander. Nadien ben ik ook gaan regisseren bij Stam. In die zin zou je kunnen zeggen dat een stukje van mijn roots bij dit gezelschap liggen.” Domien houdt van werken met Stam en koos voor een stuk dat op het eerste zicht vooral actueel is omdat het zich afspeelt in volle crisis: “Maar het is veel meer. En in de eerste plaats een tragisch liefdesverhaal op een heel speciale locatie: de foor!” Acteur Koen Browaeys ging in gesprek met een gedreven regisseur…

Tragisch liefdesverhaal

Waarover gaat Kasimir en Karoline volgens jou?

’t Is in de eerste plaats een tragisch liefdesverhaal hé! En hij heeft met de kermis daarvoor het ideale biotoop gevonden. De burgerij geniet samen met de lage klasse van de foor. Allemaal met hun bijzonder verschillende achtergronden. Eigenlijk lijkt het nog het meest op Aalst carnaval of de ‘fiertels’ uit onze eigen streek.
Iedereen tracht ook zijn graantje mee te pikken. Sommigen verliezen letterlijk hun menselijke waardigheid. Eigenlijk is Kasimir, de net werkloos geworden vrachtwagenchauffeur, de enige die die waardigheid op het einde bewaart!

Theater in de crisis

Met Kasimir en Karoline koos je voor een stuk met een grote actualiteitswaarde. Horvàth plaatste zijn figuren in volle crisistijd in de jaren ’30. Nu is het opnieuw crisis. De zwaarste sinds diezelfde jaren ’30…

Ik ben daar toch wat voorzichtig mee. De huidige crisis is volgens mij niet echt te vergelijken met die van de jaren ’30! Toen was er immers een alternatief: het Nazisme. De democratie faalde in het oplossen van de crisis en men had een uiterst gevaarlijk, maar op dat moment aantrekkelijk alternatief. Af en toe lees je tussen de regels van de tekst iets van die dreiging.
Vandaag is er van die dreiging niet echt sprake. Er komt geen oorlog die de crisis in de schaduw zal zetten. Ook de democratie op zich wordt niet in vraag gesteld. Gelukkig maar. Wel actueel vind ik het, omdat het je aanzet tot nadenken over de werking van de crisis!

Is Horvàth een links of een rechts auteur!

Hij is anders dan tijdsgenoot ‘Brecht’. Die probeerde de mensen een geweten te schoppen. Zijn schrijfsels hadden een doel op zich. Horvàth heeft het over het morele failliet van de mensen. De actualiteit van het moment speelt een rol, maar hij heeft het over veel meer! Vurige liefde mondt uit in totale onverschilligheid. Horvath doet een poging om mensen graag te zien, maar strandt op zijn cynisme. Hij is een misantroop. Echt geloven in de fundamentele goedheid van de mens is er bij hem niet echt bij. Als je weet hoe hij aan zijn dood is geraakt is dat dubbel cynisch. Hij stierf in Parijs toen een boom op hem viel. In zijn tas zat een ticketje naar Amerika en een pornoblad. Van lotsbeschikking gesproken…

Repertoire

Wat is volgens jou nu het grootste verschil tussen regisseren bij een professioneel en een amateursgezelschap?

Er zijn heel wat verschillen eigenlijk. Natuurlijk heb je een stukje meer stiptheid in het professioneel circuit. Maar dat is niet abnormaal natuurlijk. Amateur-acteurs hebben naast de planken nu eenmaal ook hun dagelijkse job. Af en toe durf ik dat wel eens te vergeten…
Maar het is ook op andere vlakken wel wat anders. Zo ga ik iets meer vertrouwen op een scènebeeld, waar het spel één aspect van is. Daarnaast is er de kostumering, het decor enz. Je kan ook meer gaan improviseren. En pas op: ik zie dat als heel positieve kenmerken…

Is het professioneel theater ook niet méér gebonden aan heersende tendensen in het theaterlandschap?

Dat is zeker zo. Al durf ik mij daar toch ook tegen te verzetten! Waarom moet je bijvoorbeeld het zogenaamde repertoiretheater overlaten aan de vrije, niet gesubsidieerde sector? Ik snap die tendens niet goed. Persoonlijk vind ik dat we af moeten van die terreur van het regisseurstheater, waar de wil van de regisseur belangrijker wordt dan de tekst. Repertoire werd een vies woord, alsof tekst geen betekenis meer heeft!
In Nederland bijvoorbeeld is dat anders. Toegegeven: de markt is dubbel zo groot als die in Vlaanderen, maar toch… Er bestaan grote gezelschappen die zich louter bezig houden met het grote repertoire. En die staan naast de meer experimentelen. De Nederlanders blijken alvast een beetje af te zijn van de politieke correctheid…

Voel ik je hier opperen dat de tekst best gespeeld wordt, zoals hij geschreven staat?

Bijlange niet. Je hoeft niet slaafs op te volgen natuurlijk. Dat doe ik hier bij Stam ook niet. We respecteren Horvàth in zijn schrijfsels, maar zetten ze toch helemaal naar onze hand. De geest van het repertoire blijft bewaard, maar de manier van aanpakken is van vandaag. Zo deed ik het met één van mijn lievelingstukken ‘Angels in america’ met mijn studenten in Maastricht. En zo regisseer ik mijn stukken graag bij allerlei gezelschappen!

Stam en de vervreemding

Hoe ervaar je werken met Stam?

Stam is heel sterk in ‘vervreemding’. Figuren neerzetten met een serieuze hoek af. Die grens afwandelen tussen karikatuur en inleving. Aan een expressionistisch stuk als Mademoiselle Jaïre hou ik bijzonder goede herinneringen over. En in die zin kijk ik ook met veel genoegen terug op stukken als ‘de knecht van twee meesters’ en de ‘bruiloft’…

Een paar maand geleden zag ik een stuk van jou in Aalst. Heb je diezelfde gewaarwording met dat spelerscollectief?

Het is toch een heel andere club, hoor! Vooreerst hebben ze een totaal andere historiek. ’t Is dus moeilijk te vergelijken. Zij zijn bijvoorbeeld enorm bezig met tekstbehandeling. Voor hen gaat daar niets boven. Hier bij Stam is er een groter vertrouwen in de regisseur. Allebei boeiende invalshoeken, maar wel helemaal anders dus…

“Neen, onbekend is dit gezelschap niet voor mij,” begint Domien Van Der Meiren. “Ik begon wel bij jeugdtheater Litoziekla. Maar het klopt: in de voorstelling Zomernacht (regie van Marnic Baert) had ik de rol van Lisander. Nadien ben ik ook gaan regisseren bij Stam. In die zin zou je kunnen zeggen dat een stukje van mijn roots bij dit gezelschap liggen.” Domien houdt van werken met Stam en koos voor een stuk dat op het eerste zicht vooral actueel is omdat het zich afspeelt in volle crisis: “Maar het is veel meer. En in de eerste plaats een tragisch liefdesverhaal op een heel speciale locatie: de foor!” Acteur Koen Browaeys ging in gesprek met een gedreven regisseur…

Tragisch liefdesverhaal

Waarover gaat Kasimir en Karoline volgens jou?

’t Is in de eerste plaats een tragisch liefdesverhaal hé! En hij heeft met de kermis daarvoor het ideale biotoop gevonden. De burgerij geniet samen met de lage klasse van de foor. Allemaal met hun bijzonder verschillende achtergronden. Eigenlijk lijkt het nog het meest op Aalst carnaval of de ‘fiertels’ uit onze eigen streek.
Iedereen tracht ook zijn graantje mee te pikken. Sommigen verliezen letterlijk hun menselijke waardigheid. Eigenlijk is Kasimir, de net werkloos geworden vrachtwagenchauffeur, de enige die die waardigheid op het einde bewaart!

Theater in de crisis

Met Kasimir en Karoline koos je voor een stuk met een grote actualiteitswaarde. Horvàth plaatste zijn figuren in volle crisistijd in de jaren ’30. Nu is het opnieuw crisis. De zwaarste sinds diezelfde jaren ’30…

Ik ben daar toch wat voorzichtig mee. De huidige crisis is volgens mij niet echt te vergelijken met die van de jaren ’30! Toen was er immers een alternatief: het Nazisme. De democratie faalde in het oplossen van de crisis en men had een uiterst gevaarlijk, maar op dat moment aantrekkelijk alternatief. Af en toe lees je tussen de regels van de tekst iets van die dreiging.
Vandaag is er van die dreiging niet echt sprake. Er komt geen oorlog die de crisis in de schaduw zal zetten. Ook de democratie op zich wordt niet in vraag gesteld. Gelukkig maar. Wel actueel vind ik het, omdat het je aanzet tot nadenken over de werking van de crisis!

Is Horvàth een links of een rechts auteur!

Hij is anders dan tijdsgenoot ‘Brecht’. Die probeerde de mensen een geweten te schoppen. Zijn schrijfsels hadden een doel op zich. Horvàth heeft het over het morele failliet van de mensen. De actualiteit van het moment speelt een rol, maar hij heeft het over veel meer! Vurige liefde mondt uit in totale onverschilligheid. Horvath doet een poging om mensen graag te zien, maar strandt op zijn cynisme. Hij is een misantroop. Echt geloven in de fundamentele goedheid van de mens is er bij hem niet echt bij. Als je weet hoe hij aan zijn dood is geraakt is dat dubbel cynisch. Hij stierf in Parijs toen een boom op hem viel. In zijn tas zat een ticketje naar Amerika en een pornoblad. Van lotsbeschikking gesproken…

Repertoire

Wat is volgens jou nu het grootste verschil tussen regisseren bij een professioneel en een amateursgezelschap?

Er zijn heel wat verschillen eigenlijk. Natuurlijk heb je een stukje meer stiptheid in het professioneel circuit. Maar dat is niet abnormaal natuurlijk. Amateur-acteurs hebben naast de planken nu eenmaal ook hun dagelijkse job. Af en toe durf ik dat wel eens te vergeten…
Maar het is ook op andere vlakken wel wat anders. Zo ga ik iets meer vertrouwen op een scènebeeld, waar het spel één aspect van is. Daarnaast is er de kostumering, het decor enz. Je kan ook meer gaan improviseren. En pas op: ik zie dat als heel positieve kenmerken…

Is het professioneel theater ook niet méér gebonden aan heersende tendensen in het theaterlandschap?

Dat is zeker zo. Al durf ik mij daar toch ook tegen te verzetten! Waarom moet je bijvoorbeeld het zogenaamde repertoiretheater overlaten aan de vrije, niet gesubsidieerde sector? Ik snap die tendens niet goed. Persoonlijk vind ik dat we af moeten van die terreur van het regisseurstheater, waar de wil van de regisseur belangrijker wordt dan de tekst. Repertoire werd een vies woord, alsof tekst geen betekenis meer heeft!
In Nederland bijvoorbeeld is dat anders. Toegegeven: de markt is dubbel zo groot als die in Vlaanderen, maar toch… Er bestaan grote gezelschappen die zich louter bezig houden met het grote repertoire. En die staan naast de meer experimentelen. De Nederlanders blijken alvast een beetje af te zijn van de politieke correctheid…

Voel ik je hier opperen dat de tekst best gespeeld wordt, zoals hij geschreven staat?

Bijlange niet. Je hoeft niet slaafs op te volgen natuurlijk. Dat doe ik hier bij Stam ook niet. We respecteren Horvàth in zijn schrijfsels, maar zetten ze toch helemaal naar onze hand. De geest van het repertoire blijft bewaard, maar de manier van aanpakken is van vandaag. Zo deed ik het met één van mijn lievelingstukken ‘Angels in america’ met mijn studenten in Maastricht. En zo regisseer ik mijn stukken graag bij allerlei gezelschappen!

Stam en de vervreemding

Hoe ervaar je werken met Stam?

Stam is heel sterk in ‘vervreemding’. Figuren neerzetten met een serieuze hoek af. Die grens afwandelen tussen karikatuur en inleving. Aan een expressionistisch stuk als Mademoiselle Jaïre hou ik bijzonder goede herinneringen over. En in die zin kijk ik ook met veel genoegen terug op stukken als ‘de knecht van twee meesters’ en de ‘bruiloft’…

Een paar maand geleden zag ik een stuk van jou in Aalst. Heb je diezelfde gewaarwording met dat spelerscollectief?

Het is toch een heel andere club, hoor! Vooreerst hebben ze een totaal andere historiek. ’t Is dus moeilijk te vergelijken. Zij zijn bijvoorbeeld enorm bezig met tekstbehandeling. Voor hen gaat daar niets boven. Hier bij Stam is er een groter vertrouwen in de regisseur. Allebei boeiende invalshoeken, maar wel helemaal anders dus…

Awel bij ons wel!
Nu we met Kasimir en Karoline bijna elke dag naar de foor mogen. Wie kan daar nu over klagen…

Vroeger – toen ik nog klein was (en haar had) – was een kermis iets waar je lang moest op wachten. Er waren er twee op een jaar: de paasfoor en de zomerfoor. Je keek er naar uit, want je wist dat je van alles te wachten stond: frisco’s, den overkop, oliebollen, frieten met stoverijsaus, de autoscooter en vooral: girls!
Hebben we nu wel geen gloeiende chanse dat we met deze voorstelling helemaal terug ondergedompeld worden in die sfeer?
Toegeven: nu zijn we ons nog aan het inleven in ons rol, leren we onze teksten iedere dag een stukske meer uit het hoofd en proberen we ons in te leven – zonder te illustreren – in onze rol!
Maar nekeer dat dat achter de rug is… dan wordt het feesten gasten!

En het publiek mag meedoen! Zorg dat ze er bij zijn eh?

Merklsn’ Frans

“Of de fameuze terugkeer van de gulle lach bij Stam”

Het mag dan wel de eerste officiële regie van Luc Provost voor theater Stam zijn, helemaal onbekend met het gezelschap is hij allesbehalve. Meer nog: als Leupegemnaar was hij gepokt en gemazeld door het theatergezelschap dat toen nog Sint Amandus heette. Nu is hij helemaal terug met een échte komedie. Zijn besluit: de stamgasten weer eens echt laten lachen…

Luc Provost: Ik ben inderdaad begonnen in 1968 bij het gezelschap. Ik was er toen 16 en werd aangesproken door toenmalig voorzitter Leon Vandevelde. Zij wilden een ‘jeugdafdeling’ opstarten. Met ‘De sneltrein stopt hier niet’ maakten we een reeks eenakters (met naast mezelf ook straffe acteurs als Bernard Vandepopuliere). Jammer maar helaas: ondanks het succes was het experiment met jongeren echter een heel kort leven gegeven…

Koen: Dat betekende het voorlopig einde voor jou bij Sint Amandus?

Luc Provost: Neen, ik ging gewoon door met spelen als jonge gast bij de volwassenen. “Ik ben er, ik blijf er” was het volgende stuk en ik bleef inderdaad. Ik heb trouwens bijzonder goede herinneringen aan dit gezelschap. Mijn favoriete stuk? Dat moet ‘Scrooge’ geweest zijn, een regie van Marnic Baert. Ik speelde zowaar een dubbelrol als twee geesten. Heel wat van de huidige acteurs zijn trouwens daar begonnen: Corneel Blommaert, Myriam Moreels enz. Maar er waren wel meer straffe stukken toen. Een mooie tijd…

Litoziekla

Koen: Nog iets later ben je dan met Litoziekla begonnen. Een tweede poging om een jeugdafdeling te maken van Stam?

Luc Provost: Niet echt. Er waren dan wel grote bindingen, maar het idee ontstond eerder uit mijn engagement bij de ‘kern Oost-Vlaanderen’, de koepel van het amateur-theater (het huidige Opendoek). Toen waren er heel veel uitwisselingen met gezelschappen uit het buitenland en zo kwam ik op het idee om te starten met een echt jeugdtheatergezelschap. Litoziekla was geboren. Als je mij zou vragen wat daar mijn favoriete stuk is geweest, dan kijk ik toch terug op ‘de getermineerden’. Experimenteel, gedurfd, jong en fris. Jammer dat het publiek de weg ernaartoe niet heeft gevonden. Later lukte dat met Reinaert en Oliver Twist wel…

Pipes

Koen: Toen startte je samen met je partner Geert met de Irish Pipes en je had plots veel minder tijd. Slachtoffer van het succes van de pub?

Luc Provost: En of! Werken in onze Ierse Pub slorpt het meeste van mijn tijd radicaal op. Ik was toen wel al wat actief als regisseur. Dat kost ook heel wat tijd, maar is toch iets beter te regelen dan acteren. Ik regisseerde vooral in Ronse bij VTV – het Lijk is zoek – en later ook in Kluisbergen en Etikhove… En nu terug bij Stam.

Terug bij Stam

Koen: Wat verwacht je?

Luc Provost: Er is hier heel wat veranderd. Stukken als ‘sex en jaloezie’ worden hier niet meer gespeeld. Het klassieke komedietheater is wat teloor gegaan, dus ik denk dat heel wat mensen gelukkig zullen zijn met de terugkeer van de gulle lach. Dit stuk heb ik trouwens al een tweetal keer opgevoerd (in Ronse en Etikhove), maar ik koos dit keer toch voor een totaal ander concept. Andere acteurs, andere tradities, ander stuk…

Koen: Veel geluk en plezier met je verdere regieopdracht.

Koen Browaeys

“Of de fameuze terugkeer van de gulle lach bij Stam”

Het mag dan wel de eerste officiële regie van Luc Provost voor theater Stam zijn, helemaal onbekend met het gezelschap is hij allesbehalve. Meer nog: als Leupegemnaar was hij gepokt en gemazeld door het theatergezelschap dat toen nog Sint Amandus heette. Nu is hij helemaal terug met een échte komedie. Zijn besluit: de stamgasten weer eens echt laten lachen…

Luc Provost: Ik ben inderdaad begonnen in 1968 bij het gezelschap. Ik was er toen 16 en werd aangesproken door toenmalig voorzitter Leon Vandevelde. Zij wilden een ‘jeugdafdeling’ opstarten. Met ‘De sneltrein stopt hier niet’ maakten we een reeks eenakters (met naast mezelf ook straffe acteurs als Bernard Vandepopuliere). Jammer maar helaas: ondanks het succes was het experiment met jongeren echter een heel kort leven gegeven…

Koen: Dat betekende het voorlopig einde voor jou bij Sint Amandus?

Luc Provost: Neen, ik ging gewoon door met spelen als jonge gast bij de volwassenen. “Ik ben er, ik blijf er” was het volgende stuk en ik bleef inderdaad. Ik heb trouwens bijzonder goede herinneringen aan dit gezelschap. Mijn favoriete stuk? Dat moet ‘Scrooge’ geweest zijn, een regie van Marnic Baert. Ik speelde zowaar een dubbelrol als twee geesten. Heel wat van de huidige acteurs zijn trouwens daar begonnen: Corneel Blommaert, Myriam Moreels enz. Maar er waren wel meer straffe stukken toen. Een mooie tijd…

Litoziekla

Koen: Nog iets later ben je dan met Litoziekla begonnen. Een tweede poging om een jeugdafdeling te maken van Stam?

Luc Provost: Niet echt. Er waren dan wel grote bindingen, maar het idee ontstond eerder uit mijn engagement bij de ‘kern Oost-Vlaanderen’, de koepel van het amateur-theater (het huidige Opendoek). Toen waren er heel veel uitwisselingen met gezelschappen uit het buitenland en zo kwam ik op het idee om te starten met een echt jeugdtheatergezelschap. Litoziekla was geboren. Als je mij zou vragen wat daar mijn favoriete stuk is geweest, dan kijk ik toch terug op ‘de getermineerden’. Experimenteel, gedurfd, jong en fris. Jammer dat het publiek de weg ernaartoe niet heeft gevonden. Later lukte dat met Reinaert en Oliver Twist wel…

Pipes

Koen: Toen startte je samen met je partner Geert met de Irish Pipes en je had plots veel minder tijd. Slachtoffer van het succes van de pub?

Luc Provost: En of! Werken in onze Ierse Pub slorpt het meeste van mijn tijd radicaal op. Ik was toen wel al wat actief als regisseur. Dat kost ook heel wat tijd, maar is toch iets beter te regelen dan acteren. Ik regisseerde vooral in Ronse bij VTV – het Lijk is zoek – en later ook in Kluisbergen en Etikhove… En nu terug bij Stam.

Terug bij Stam

Koen: Wat verwacht je?

Luc Provost: Er is hier heel wat veranderd. Stukken als ‘sex en jaloezie’ worden hier niet meer gespeeld. Het klassieke komedietheater is wat teloor gegaan, dus ik denk dat heel wat mensen gelukkig zullen zijn met de terugkeer van de gulle lach. Dit stuk heb ik trouwens al een tweetal keer opgevoerd (in Ronse en Etikhove), maar ik koos dit keer toch voor een totaal ander concept. Andere acteurs, andere tradities, ander stuk…

Koen: Veel geluk en plezier met je verdere regieopdracht.

Koen Browaeys

“Of de fameuze terugkeer van de gulle lach bij Stam”

Het mag dan wel de eerste officiële regie van Luc Provost voor theater Stam zijn, helemaal onbekend met het gezelschap is hij allesbehalve. Meer nog: als Leupegemnaar was hij gepokt en gemazeld door het theatergezelschap dat toen nog Sint Amandus heette. Nu is hij helemaal terug met een échte komedie. Zijn besluit: de stamgasten weer eens echt laten lachen…

Luc Provost: Ik ben inderdaad begonnen in 1968 bij het gezelschap. Ik was er toen 16 en werd aangesproken door toenmalig voorzitter Leon Vandevelde. Zij wilden een ‘jeugdafdeling’ opstarten. Met ‘De sneltrein stopt hier niet’ maakten we een reeks eenakters (met naast mezelf ook straffe acteurs als Bernard Vandepopuliere). Jammer maar helaas: ondanks het succes was het experiment met jongeren echter een heel kort leven gegeven…

Koen: Dat betekende het voorlopig einde voor jou bij Sint Amandus?

Luc Provost: Neen, ik ging gewoon door met spelen als jonge gast bij de volwassenen. “Ik ben er, ik blijf er” was het volgende stuk en ik bleef inderdaad. Ik heb trouwens bijzonder goede herinneringen aan dit gezelschap. Mijn favoriete stuk? Dat moet ‘Scrooge’ geweest zijn, een regie van Marnic Baert. Ik speelde zowaar een dubbelrol als twee geesten. Heel wat van de huidige acteurs zijn trouwens daar begonnen: Corneel Blommaert, Myriam Moreels enz. Maar er waren wel meer straffe stukken toen. Een mooie tijd…

Litoziekla

Koen: Nog iets later ben je dan met Litoziekla begonnen. Een tweede poging om een jeugdafdeling te maken van Stam?

Luc Provost: Niet echt. Er waren dan wel grote bindingen, maar het idee ontstond eerder uit mijn engagement bij de ‘kern Oost-Vlaanderen’, de koepel van het amateur-theater (het huidige Opendoek). Toen waren er heel veel uitwisselingen met gezelschappen uit het buitenland en zo kwam ik op het idee om te starten met een echt jeugdtheatergezelschap. Litoziekla was geboren. Als je mij zou vragen wat daar mijn favoriete stuk is geweest, dan kijk ik toch terug op ‘de getermineerden’. Experimenteel, gedurfd, jong en fris. Jammer dat het publiek de weg ernaartoe niet heeft gevonden. Later lukte dat met Reinaert en Oliver Twist wel…

Pipes

Koen: Toen startte je samen met je partner Geert met de Irish Pipes en je had plots veel minder tijd. Slachtoffer van het succes van de pub?

Luc Provost: En of! Werken in onze Ierse Pub slorpt het meeste van mijn tijd radicaal op. Ik was toen wel al wat actief als regisseur. Dat kost ook heel wat tijd, maar is toch iets beter te regelen dan acteren. Ik regisseerde vooral in Ronse bij VTV – het Lijk is zoek – en later ook in Kluisbergen en Etikhove… En nu terug bij Stam.

Terug bij Stam

Koen: Wat verwacht je?

Luc Provost: Er is hier heel wat veranderd. Stukken als ‘sex en jaloezie’ worden hier niet meer gespeeld. Het klassieke komedietheater is wat teloor gegaan, dus ik denk dat heel wat mensen gelukkig zullen zijn met de terugkeer van de gulle lach. Dit stuk heb ik trouwens al een tweetal keer opgevoerd (in Ronse en Etikhove), maar ik koos dit keer toch voor een totaal ander concept. Andere acteurs, andere tradities, ander stuk…

Koen: Veel geluk en plezier met je verdere regieopdracht.

Koen Browaeys

“Of de fameuze terugkeer van de gulle lach bij Stam”

Het mag dan wel de eerste officiële regie van Luc Provost voor theater Stam zijn, helemaal onbekend met het gezelschap is hij allesbehalve. Meer nog: als Leupegemnaar was hij gepokt en gemazeld door het theatergezelschap dat toen nog Sint Amandus heette. Nu is hij helemaal terug met een échte komedie. Zijn besluit: de stamgasten weer eens echt laten lachen…

Luc Provost: Ik ben inderdaad begonnen in 1968 bij het gezelschap. Ik was er toen 16 en werd aangesproken door toenmalig voorzitter Leon Vandevelde. Zij wilden een ‘jeugdafdeling’ opstarten. Met ‘De sneltrein stopt hier niet’ maakten we een reeks eenakters (met naast mezelf ook straffe acteurs als Bernard Vandepopuliere). Jammer maar helaas: ondanks het succes was het experiment met jongeren echter een heel kort leven gegeven…

Koen: Dat betekende het voorlopig einde voor jou bij Sint Amandus?

Luc Provost: Neen, ik ging gewoon door met spelen als jonge gast bij de volwassenen. “Ik ben er, ik blijf er” was het volgende stuk en ik bleef inderdaad. Ik heb trouwens bijzonder goede herinneringen aan dit gezelschap. Mijn favoriete stuk? Dat moet ‘Scrooge’ geweest zijn, een regie van Marnic Baert. Ik speelde zowaar een dubbelrol als twee geesten. Heel wat van de huidige acteurs zijn trouwens daar begonnen: Corneel Blommaert, Myriam Moreels enz. Maar er waren wel meer straffe stukken toen. Een mooie tijd…

Litoziekla

Koen: Nog iets later ben je dan met Litoziekla begonnen. Een tweede poging om een jeugdafdeling te maken van Stam?

Luc Provost: Niet echt. Er waren dan wel grote bindingen, maar het idee ontstond eerder uit mijn engagement bij de ‘kern Oost-Vlaanderen’, de koepel van het amateur-theater (het huidige Opendoek). Toen waren er heel veel uitwisselingen met gezelschappen uit het buitenland en zo kwam ik op het idee om te starten met een echt jeugdtheatergezelschap. Litoziekla was geboren. Als je mij zou vragen wat daar mijn favoriete stuk is geweest, dan kijk ik toch terug op ‘de getermineerden’. Experimenteel, gedurfd, jong en fris. Jammer dat het publiek de weg ernaartoe niet heeft gevonden. Later lukte dat met Reinaert en Oliver Twist wel…

Pipes

Koen: Toen startte je samen met je partner Geert met de Irish Pipes en je had plots veel minder tijd. Slachtoffer van het succes van de pub?

Luc Provost: En of! Werken in onze Ierse Pub slorpt het meeste van mijn tijd radicaal op. Ik was toen wel al wat actief als regisseur. Dat kost ook heel wat tijd, maar is toch iets beter te regelen dan acteren. Ik regisseerde vooral in Ronse bij VTV – het Lijk is zoek – en later ook in Kluisbergen en Etikhove… En nu terug bij Stam.

Terug bij Stam

Koen: Wat verwacht je?

Luc Provost: Er is hier heel wat veranderd. Stukken als ‘sex en jaloezie’ worden hier niet meer gespeeld. Het klassieke komedietheater is wat teloor gegaan, dus ik denk dat heel wat mensen gelukkig zullen zijn met de terugkeer van de gulle lach. Dit stuk heb ik trouwens al een tweetal keer opgevoerd (in Ronse en Etikhove), maar ik koos dit keer toch voor een totaal ander concept. Andere acteurs, andere tradities, ander stuk…

Koen: Veel geluk en plezier met je verdere regieopdracht.

Koen Browaeys

Theater Stam kiest met de nieuwe voorstelling voor ‘fameuze terugkeer van de gulle lach’. Een ambitie die Luc Provost met vele stam- en andere genoten wellicht deelt! Beste acteurs, jullie komen langzaam maar zeker naar de eindsprint. Dat wordt dus wellicht opnieuw spannend!

En spanning zorgt voor passie! Als acteurs stress voelen op ‘t theater slaan de hormonen op hol en begint de passie te groeien! Ge kruipt al eens wat dichter bijeen. En dat is wat we willen zien! We willen lachen en tegelijk ons bloed voelen stromen naar allerlei lichaamsdelen!

Van deze ploeg acteurs verwacht ik dan ook niet anders dan kolkende scènes die mij lachstuipen bezorgen en tegelijkertijd inspireren tot  nachtelijke escapades!

Ik geloof er alvast in! Ga ervoor Luc en stamgenoten… Ga en breng hem terug: die gulle lach! Want dat is wat we tenslotte willen!!! en sex natuurlijk… Veel sex! (en niet teveel jaloezie graag)

Koenie

Theater Stam kiest met de nieuwe voorstelling voor ‘fameuze terugkeer van de gulle lach’. Een ambitie die Luc Provost met vele stam- en andere genoten wellicht deelt! Beste acteurs, jullie komen langzaam maar zeker naar de eindsprint. Dat wordt dus wellicht opnieuw spannend!

En spanning zorgt voor passie! Als acteurs stress voelen op ‘t theater slaan de hormonen op hol en begint de passie te groeien! Ge kruipt al eens wat dichter bijeen. En dat is wat we willen zien! We willen lachen en tegelijk ons bloed voelen stromen naar allerlei lichaamsdelen!

Van deze ploeg acteurs verwacht ik dan ook niet anders dan kolkende scènes die mij lachstuipen bezorgen en tegelijkertijd inspireren tot  nachtelijke escapades!

Ik geloof er alvast in! Ga ervoor Luc en stamgenoten… Ga en breng hem terug: die gulle lach! Want dat is wat we tenslotte willen!!!

Koenie

Oh ja, er is iets met dit Schots stuk. Is het een vloek? Is het een bezwering? Of hoort dit bij theater maken? Sommige zaken kan je verklaren, andere gebeurtenissen blijven een raadsel. Maar wie druft te beweren dat er niets was, heeft het bij het verkeerde eind.

Hoe verklaar je een pistool dat niet afgaat. Een onhandigheidje van de acteur?
Hoe verklaar je een medewerker die over scène loopt? Hij weet het niet, hij merkt alleen dat hij aan de ander kant staat. De acteurs zien het niet, maar iedereen achter de schermen besterft het. Een verstrooidheid?
Hoe verklaar je een zichtbaar witte radiator. Een vergetelheid van een decormedewerker?
Hoe verklaar je tv-monitoren die niet op willen starten? Is dit de vloek?

Detjuu! Eigenlijk feitenlijk. Doet het niet meer toe, die vloek. ‘t Waren kleine dingen, onschuldige dingen. Ze maakten het spelen spannend. Het zorgt voor concentratie. De vloek maakte van MacBeth gewoonweg een ongelooflijke ervaring. En ik wil tekenen voor dergelijke vloek voor elke voorstelling.

Aaike, zakke, zaaie. Bedankt publiek voor jullie komst, jullie aanwezigheid.
Sjieke boe, sjieke boe. Merci de rest van stam.

MacGeorge

ik schrijf dit berichtje om met jullie mijn goed gevoel te delen. Ik had al het een en ander gezien gedurende de repetities en de doorloop en jullie hierin altijd maar beter en beter zien worden, maar gisteren kwamen we “voor echt” kijken. Zoals altijd weten we dat we ons aan het een en ander mogen verwachten, en dat jullie al altijd serieuse prestaties neerzetten.  Ik wil jullie laten weten dat ik mij gisteren ”zo fier als een gieter” voelde dat ik mocht meewerken in dit gezelschap. Wat jullie daar hebben gerealiseerd en neergezet is ongelooflijk!! Alles, maar dan ook alles, is af! Iedereen schittert in zijn rol. (daarmee bedoel ik eveneens de mensen achter de schermen) Proficiat en nog eens proficiat aan iedereen die dit mogelijk maakte, het is gewoon prachtig! Ik heb genoten tot in mijnen kleine teen.

welgemeende kussen en tot in het foyer,

Karine Ponnet

ah die premières…. Het blijven speciale momenten. Bij de hele cast en omkadering verkrampte darmen… Iedereen knuffelt en omhelst mekaar, alsof morgen de wereld gaat instorten. Geen enkele acteur durft het ook maar aan om iemand succes te wensen: ‘de merde’, ‘break a leg’…

Maar ‘t is als een bevalling (alsof ik daar kan over meeklappen, ik weet het dames). Nadien is het vlug vergeten. Zeker als het publiek zichtbare tekenen van enthousiasme geeft! ‘t kind ‘Macbeth’ is geboren. Fiere vader Marnic en al even fiere mama Marie-Jeanne stonden terecht te blinken. En wij kregen geen tomaten, maar een warm applaus…

Toch zouden we o zo graag jullie mening kennen, dear audience… Ik weet dat vlak na de voorstelling euforie heerst… maar jullie ware gedachtenstromen zouden we ook graag kennen. Die kan je hierop kwijt. Gewoon reageren op den blog, gelijk da we zeggen…

En jullie allerliefste medespelers: laten we er nog een flinke lap op geven. We spelen nog 7 uitverkochte voorstellingen. Het hadden er zelfs meer kunnen zijn (zalig zij die reserveerden, toch maar). We moeten er donderdag opnieuw klaar voor zijn! Het wordt het échte Rock’nroll-leven: teksten ingestudeerd – boterhammeke eten – voorstelling spelen op ‘t scherp van de snee – mekaar ophitsen – en nadien nog even uitblazen aan den toog – niet té lang, want ’s anderendaags is ‘t weer van dattum…

Tot donderdag! Ik kijk er al stevig naar uit…

MacCooney

Het zal misschien nog niet opgevallen zijn, maar vanaf morgen spelen we voor écht! Als je de besloten try-out van vanavond voor jongeren er nog bij rekent zullen we voor 9 uitverkochte zalen de bloederige geschiedenis van de fameuze familie Macbeth tot leven brengen! Al dat volk dat komt kijken en luisteren naar een tekst die zowat 400 jaar oud is…

Onze regisseur MacMarnic durft nu al voorzichtig te beweren dat we een gezelschap zijn geworden dat zich gespecialiseerd heeft in het werk van de Engels bard uit Stratford upon Avon. hmmm… Maar eigenlijk is dat vooral een compliment voor de genialiteit van William Shakespeare. Zijn teksten laten zich 4 eeuwen na datum `gewoon nog altijd spelen. Toegegeven: de wind in de rug die de vertaling van Hugo Claus geeft is ook mooi meegenomen, maar toch…

We hebben het noodlot uitgedaagd door deze klassieker met 30 mensen te willen aanpakken. We zijn daarbij in de juiste richting gestuwd door onze regisseur en geweldig ondersteund door onze kapitein Marie-Jeanne. De mensen van techniek en omkadering hebben ervoor gezorgd dat onze speeltuin grandioos is ingevuld!

Ons rest nu de loodzware opdracht om deze voorstellingen tot een goed einde te brengen. We krijgen ongetwijfeld de steun van de geest van goeie ouwe William; maar wij moeten ons vooral laten drijven op onze ‘goesting’. Ik voel ze in ieder geval-die goesting – al wordt ze soms wel een beetje overstemd door wat vage buikpijn…

Laten we het stukje infame Schotse geschiedenis met geile goesting tot leven wekken. En af en toe aantonen dat onze wereld er intussen niet zoveel beter op geworden is. Laat alle politieke en andere machtshebbers maar wat leren uit de misstappen die Shakespeare zo poëtisch heeft beschreven. Misschien vinden ze hier wel een oplossing in om die Brussel-Halle-Vilvoorde-knoop door te hakken.

Al moeten ze het voorbeeld van Mister en Misses Macbeth vooral niet volgen!

Macstamgasten en -meiden, vanavond en vooral morgen is het menens! Ik wens jullie een dikke merde en veel gebroken benen toe…

MacCooney

“ik ben nu zo diep in het bloed gestapt, dat als ik niet verder waad, mij de terugkeer veel zwaarder zal wegen dan wanneer ik doorga…” Eén van die vele zinnen die Shakespeare 400 jaar geleden brouwde en Hugo Claus nu met veel ijver heeft omgewrikt in zijn eigen Clausiaans taaltje. Dat zinnetje uit de mond van Macbeth zelf is trouwens ook wel iets waar heel wat acteurs en actrices mee worstelen… Niet écht van dat bloed natuurlijk (gelukkig maar), maar wel het gevoel van ‘waar zijn we nu toch in godsnaam mee bezig?’ of ‘zou het nu niet gezelliger zijn, mochten we vanavond in onze zetel kunnen supporteren voor Annelies Rutten in de slimste mens ter wereld…?” Maar ja: we zijn nu al zo ver op weg naar de voorstelling, dat het wél heel erg vervelend zou zijn, mochten we er nu willen mee ophouden!

Maakt u zich maar geen zorgen, lieve dames en heren. Deze jongen is het bijlange nog niet beu. Méér nog: de goesting is groter dan ooit om in het verdorven brein van Macbeth te wroeten… Maar eergisteren betrapte ik mij toch op het feit dat rustig verder doen nog niet aan de orde is. Een lastige repetitie, met heel wat fouten van mezelf… op zo’n moment durf je wel eens te twijfelen aan je eigen kunnen. Het idee dat het fout kan lopen is ondraaglijk, maar tegelijk ook interessant… het zorgt ervoor dat je jezelf niet overschat en er alles op alles gaat aan doen om de volgende dag ‘op scherp’ te staan!

Koen (en ook Dora Lou) die er helemaal kon inkomen!

Een leuke ervaring, zo voor de allereerste keer meespelen met een hele groep stamgasten en -meiden. Dat kan ik nu al zeggen…

het zou zelfs kunnen dat ik de eerste ‘vreemde’ ben die meespeelt in Stam. Da’s dus wel een uitdaging voor mezelf, maar zeker ook voor de regisseur! haha…

Geef dus maar tips hé meiden en gasten! Sommige dingen komen wel vanzelf hoor, daar niet van; maar toch…

En hier nog een boodschap voor my fellow bitches (euh) witches: ‘zusjes, we hebben hem bijna in onze macht (én ik kan het weten, hé)

Weeral een weekend voorbij…en wat voor een…

Weekend of niet, aan het Macbethfront wordt daar geen rekening mee gehouden.

Stel je voor, op één weekend hangen overal waar je kijken kan, affiches, liggen hier en daar in winkelzaken e.a., flyers, kom je langs de weg grote borden tegen,… je kan er niet naast kijken…Macbeth is aanwezig!!!

En wat betreft de mannen van het decor…awel prioficiat.

Zaterdagavond kwam ik samen met mijnen Luc het lokaal klaarzetten voor het ontbijt op de grote repetitiedag van zondag en wat blijkt???…we lopen even de zaal binnen en daar staat ie dan…de muur…op één dag!!!

Das toch nen krak hé, dienen Johan met zijn gevolg. En bovendien, was de zaal mooi opgekuist zodat de acteurs op zondag direct na het ontbijt in een “propere” zaal konden repeteren.

Dus, nen dikke proficiat aan al de mensen die dit weekend van alles hebben gedaan aan het Macbethfront.

Maar vergeet niet…TIS NOG NIE GEDAAN ZULLE…

Brigitte.

Gisteren repetitie gehad. Heb mij kostelijk geamuseerd bij het kijken naar de scène met de heksen…heb ook de indruk dat Gietje die scène wel ziet zitten…zelfs Marnik kon zich niet inhouden en vloog ook efkes de scène op…gelach…getier…

Nog 3 weken te gaan en tis zover. Maar het gaat goed. Ben content naar huis gereden gisteren en ook onze regisseur heeft minder en minder slapeloze nachten…goed teken dus zeker??

En laat ons nu maar stoppen met zeuren over die vloek. Op den duur zou ne mens het nog gaan geloven ook…heb al een gescheurde spier gehad…nu wat grieperig (en ik niet alleen) en op de koop toe nog een aanrijding gehad met de wagen gisteren…dus toch??????

Zondag volgt onze volledige repetitiedag. Met alles er op en er aan. Ik kijk er naar uit. Jullie ook?

Wanneer ik de fotos terugzie van de opnames in het bos, denk ik, aah, wat mis ik de kameraadschap van mijn diensttijd, hoewel ik nooit in het leger gediend heb. Andere mensen gaan op zulke prachtige zondagnamiddagen grote wandelingen maken in het bos, kroketten gaan zwelgen bij familie, of in gezinsverband enige activiteit verrichten met geen ander doel dan het eigen vermaak.

Wij daarentegen van stam trotseren het vroege uur, begeven ons naar een plek diep verscholen in vlaamsche bossen, uitgedost en vuilgemaakt, om geeneens een gammel maal uit een gamel te nuttigen. Toch weegt dit niet op tegen het gevoel van kameraadschap (zijn wij in dit uniform niet bereid voor elkaar te sterven?), en de leute die erbij hoorde. Plotseling welt in mij op, naast een onzichtbare traan, een oud lied dat ons, oudsoldaten onder mekaar, met weemoed vervult. Volgt allen den link!!

http://www.vdweijde.nl/osw/Algemeen/Joop.mp3

De man met het mes

Ja zeg, wat dat mes betreft, wil ik toch wel eventjes in vetjes duidelijk maken dat het niet uit de handen gevallen is van de persoon met het mes, …, maar dat door een krachtdadige beweging het binnenste gedeelte met enige kracht richting lijk schoot. De persoon met het mes had

• geen kwaad opzet in het vooruitzicht
• geen controleverlies over welke spier dan ook

en legt de volledige verantwoordelijkheid dan ook bij de bedenkers van het mes!

dank u wel!

Is dit werk voor de ghostbusters? Voor een priester met een special uitdrijvings diploma? Of zijn het bewijzen dat een toneel repetitie spannend kan zijn.

Een theatermes, ook al heeft het enig gewicht en omvang, zou volkomen veilig moeten zijn. Toch vloog het ding zomaar zonder reden op de grond en viel een paar centimeter naast het hoofd van zijn slachtoffer. Hij moest dan wel dode spelen, maar een hard neerploffend mes bracht toch leven in het lijk.

Ook de watervoorziening tijdens de pauze ligt onder een moeilijkheidsgraad vloek. De 5 liter fles moet in een speciale houder met pomp. Het lijkt maar draaien, inklikken en duwen. Toch is het telkens een leuke puzzel waar altijd veel mensen bij betrokken zijn, voor een gezellige zo-moet-ge-het-doen babbel.

Een scene wordt vijf keer gespeeld en elke keer op het zelfde ogenblik vergeet een acteur zijn zinnetje. Hij kent zijn lijnen, maar net op dat ogenblik, wordt zijn mond gesnoerd. Je ziet hem zoeken en denken. Het blijft een mysterie.

Zodra er nieuwe fenomenen verschijnen zal uw reporter deze melden. Ontvloekers zijn altijd welkom. Zeker tijdens de voorstellingen.

Het verhaal gaat de ronde, en dit schijnt zo sinds mensenheugenis, dat op dit stuk van Sheakspeare een vloek rust. De vloek zou zo erg zijn dat de naam van dit stuk nooit uitgesproken mag worden en men veiligheidshalve over “het schotse stuk” spreekt. Heeft Stam reeds de vloek gevoeld? Misschien is dit wel zo? Of zijn het verklaarbare zaken.

Is het daarom dat de helicopter niet wou landen tijdens de opnames van het leger? Of hadden we die gewoon niet gevraagd en vloog het ding net voorbij.
Is het daarom dat een van de soldaten er niet in slaagde zich op tijd te camoufleren? Of kwam dat door door de veel te zware tak.
Is het daarom dat de pc crashte van onze beeldtechnicus? Of was het gewoon een blikseminslag die roet in het eten gooide?
Is het de vloek die telkens voor de slap lach zorgt in eenzelfde scene? Of was het gewoon even concentratie gebrek, een domme verspreking of een grap tussen de tanden om de spanning even te breken?
Ik ben er nog niet uit. Ik volg het in elk geval op.

Ik doe er een klein halfuurtje over van waar ik woon tot het schoolcomplex in Leupegem. Net lang genoeg  om mijn scènes nog eens te overlopen, mijn tekst op te zeggen en het verkeer in de gaten te houden.

Dit autoritje wordt gevolgd door een warme, korte of lange, begroeting. De lengte wordt namelijk bepaald door het aantal spelers dat die avond moet repeteren en we kunnen met 30 zijn. Dan volgt wat gerommel en gestommel. De regisseur roept tot de orde. De ene neemt plaats op wat over een paar weken de tribune wordt, anderen verdwijnen in de coulissen om hun tekst door te nemen en wie moet spelen zoekt zijn plaats op de scène.

Vandaag is dit nog een lege scène. Een grote rechthoekige doos met zwarte gordijnen aan de ene kant en een kale groene muur met bruine deuren aan de andere kant. De tl’s en andere lampen geven het rechthoekige ding een … rechthoekige met zwart, bruine en groene randen aanblik. De regisseur vertelt wel wat waar wordt. Onze verbeelding is wel heel sterk, maar even de concentratie kwijt en je staat niet meer in de kasteeltuin maar in … een rechthoekige met zwart, bruine en groene randen ruimte.
Over een paar weken is diezelfde plek totaal veranderd. Over een paar weken  zijn we te gast in het kasteel van koning Duncan, wandelen we rond op de binnenplaats, in de feestzaal van het kasteel van Macbeth, brengen we een bezoek bij Lady MacDuff en het slagveld en maken wij zelfs een reisje naar Engeland.

En met wij bedoel ik, mezelf ,de andere acteurs, de hele technische ploeg en U. U leest dit nu wel, misschien met een zeker ongeloof, een zeker cynisme. Overtuig uzelf. U bent meer dan welkom in deze tot de verbeelding sprekende plaats. En als u langskomt zal u … 

Sommigen hebben het al geschreven en ze hebben geen ongelijk. Dit wordt de theater belevenis van het jaar.

Joris

Ja zeker? Natuurlijk, zeker weten.

Maar ik sta wel aan de andere kant. Met een hele ploeg zorgen wij ervoor dat onze acteurs samen met onze regisseur, Marnik, dat “GROTE THEATERSTUK” kunnen brengen. En… ‘t is verdorie inderdaad nie gemakkelijk deze keer. Marnik heeft weeral schitterende ideeën, maar ze zijn niet altijd even makkelijk te verwezenlijken. Maar we zouden “STAM” niet zijn als we daar geen oplossing zouden voor vinden. Met man en macht, stukje bij beetje komt alles op zijn pootjes terecht, heerlijk om het nu al te zien groeien en het enthousiasme op al die gezichten te zien, dat we bezig zijn er inderdaad “HET THEATERSTUK VAN HET NAJAAR” van te maken.

Hebben we jullie nu al een beetje nieuwsgierig kunnen maken? kijk dan maar regelmatig naar ons blog, want er komt nog veel meer, om jullie warm te maken voor onze voorstellingen.

Marie-Jeanne,

Hebben jullie dat ook niet? Van die momenten waarop je je afvraagt waarom je in godsnaam toneel wil spelen. Waar anderen op een zachte herfstavond langzaam in slaap kunnen soezen, moeten wij ons weer concentreren op teksten die 400 jaar geleden op papier zijn gezet! Zijn we écht wel zo goed bezig?!

Maar dan is er weer dat moment waarop je samen op de repetitieplanken staat… Je ongegeneerd mag filosoferen over dingen die nu eens lekker niet moeten opbrengen. En dan weet je weer waarom je het doet. Het heet niet voor niets ‘toneel spelen’. Spelen is iets wat volwassen mensen niet horen te doen! Maar wij mogen dat nu wel, zie…

Vorige woensdag was het nog eens van dat… Een nieuwe fikse brok tekst… Een gesprek tussen de lady en Macbeth zelf. Last met concentratie! Op zo’n momenten denk je weer: “had ik nu écht niets anders te doen?” Maar dan zet Marnic – de regisseur dus – je weer op de juiste weg via een ingang waar je niet aan gedacht had. En ineens – zo op een duistere woensdagavond – begint de zon te schijnen. Niet-toneelspelers zullen er misschien mee lachen: maar die avond reed ik lachend na de repetitie richting Zottegem… Waar het afscheid van mijn ex-baas al volop aan de gang was! En dat is weer zo’n ander verhaal!

 Koen

• Bewerking Hugo Claus
• Regie Marnik Baert

Speeldata: 10 & 15-16-17 & 22-23-24 november 2007 telkens om 20 uur

Schoolcomplex, Ronseweg 1 te Oudenaarde-Leupegem

Reservaties:

• reservaties@theaterstam.be
• http://www.theaterstam.be

Heksen voorspellen in Shakespeares meest duistere tragedie een gouden toekomst voor de Schotse edelman Macbeth. Als de voorspellingen ook nog eens blijken uit te komen, wordt de machtshonger van Macbeth hevig aangewakkerd. Met zijn echtgenote als trouwe supporter verliest hij zich steeds meer in bloederig geweld…

Eén van de bekendste theaterstukken uit de geschiedenis wordt door regisseur Marnik Baert hedendaags bewerkt tot een zinderend gebeuren met een dertigtal Stam-acteurs.

Mijn gedachten die aan moorden denken, schokken zodanig mijn zwakke menselijke staat dat hij gewurgd wordt in de waan en dat er niets meer is dan wat er niet is.

• Bewerking Hugo Claus
• Regie Marnik Baert

Speeldata: 10 & 15-16-17 & 22-23-24 november 2007 telkens om 20 uur

Schoolcomplex, Ronseweg 1 te Oudenaarde-Leupegem

Reservaties:

• reservaties@theaterstam.be
• http://www.theaterstam.be

Heksen voorspellen in Shakespeares meest duistere tragedie een gouden toekomst voor de Schotse edelman Macbeth. Als de voorspellingen ook nog eens blijken uit te komen, wordt de machtshonger van Macbeth hevig aangewakkerd. Met zijn echtgenote als trouwe supporter verliest hij zich steeds meer in bloederig geweld…

Eén van de bekendste theaterstukken uit de geschiedenis wordt door regisseur Marnik Baert hedendaags bewerkt tot een zinderend gebeuren met een dertigtal Stam-acteurs.

Mijn gedachten die aan moorden denken, schokken zodanig mijn zwakke menselijke staat dat hij gewurgd wordt in de waan en dat er niets meer is dan wat er niet is.